Polacy pogrążają się we własnej, narodowej wersji WOKE: zaczynają przezwyciężać własną zachodnią tożsamość, uważa Jan Rokita.
Autor opublikował swój tekst na łamach Teologii Politycznej. Zwrócił uwagę na fenomen, który wydaje się być coraz wyraźniejszy: rosnącą sympatię Polaków do różnego rodzaju wrogów Zachodu i Ameryki. Dotyczy to takich przypadków, jak Maduro czy Iran, dotyczy to również obojętności wobec godnych pochwały działań, które podjął Donald Trump w Nigerii.
Jan Rokita zaczął od sprawy Nicolasa Maduro w Wenezueli. Natrafił na analizę postaw Polaków w sieci, z której wynika, że 44 proc. naszych rodaków w sporze Wenezuela-USA było za Trumpem, a 49 proc. za Maduro. „No to ładny gips – pomyślałem. Z jakich to tajemnych powodów doszliśmy do punktu, w którym więcej spośród nas gotowych jest zadać sobie trud publicznego zabrania głosu w obronie komunistycznego tyrana, nienawidzącego wszystkiego, co zachodnie, niźli wyrazić satysfakcję z faktu, iż Ameryka – wbrew nieustannym krakaniom – ciągle nie utraciła zdolności usuwania takich indywiduów?” – zapytał Jan Rokita.
Wesprzyj nas już teraz!
Następnie omówił kwestię Nigerii, w której Donald Trump podjął niedawno interwencję, stając w obronie chrześcijan. „Zadziwiła mnie również, w kraju – jakby nie było – ponoć jeszcze katolickim, obojętność wobec nigeryjskiej interwencji Amerykanów, przełomowej dla losów prześladowanych afrykańskich chrześcijan. Prawdę mówiąc, miałem nawet poczucie niekomfortowego wyobcowania ze wspólnoty, widząc, że w Polsce zgoła nikogo z katolików nie poruszyła radość afrykańskich braci w wierze, którzy nagle dostali od Trumpa nadzieję ocalenia” – napisał.
Najbardziej zdziwiło jednak Jana Rokitę to, jak polscy internauci odnoszą się do sprawy Iranu. „Konkluzja, do której doszedłem, w dwójnasób przeszła moje pierwotne intuicje: otóż wiem już z pewnością, że zbrodniczych szyickich mułłów, od pół wieku panujących nad Iranem, łączy z polskim komentariatem internetowym jakaś przedziwna, nieco skrywana, ale mimo wszystko łatwa do wykrycia nić sympatii. I nie wygląda na to, ażeby tę sympatię „polskiego Internetu” miała osłabić styczniowa rzeź, w trakcie której – jak dopiero teraz się dowiadujemy od perskich lekarzy – zamordowano w ciągu kilku dni być może nawet kilkanaście tysięcy ludzi, a w Teheranie młodzieży manifestującej na rzecz wolności snajperzy celowali – katyńską metodą – w tył głowy” – stwierdził.
Autor podjął próbę odpowiedzi na pytanie, dlaczego tak to wygląda: skąd tyle niechęci do Ameryki i do Zachodu. Jak stwierdził, wpływa na to najprawdopodobniej przekonanie, że Donald Trump jest jakiegoś rodzaju diabłem. To jednak nie wszystko. „Zdaje mi się, że w coraz większym stopniu cały ów niespójny w gruncie rzeczy konglomerat interesów, idei i polityk, zwany przez nas Zachodem, jawi się w Polsce, zwłaszcza w młodym pokoleniu, jakąś opresyjną maskaradą, wobec której mało kto żywi już dobre uczucia” – napisał. Wymienił takie kwestie jak polityczna poprawność, napływ imigrantów, wojny i cła Trumpa, Komisja Europejska, ocieplenie klimatu, mafia z Davos, Mercosur, Tusk i Kaczyński, Big-Tech i Big-Pharma, opór Ukrainy uważanej w tym układzie za ekspozyturę Zachodu – i tak dalej.
„Jest tu więc prawdziwy miszmasz, okcydentalny groch z kapustą; wszystko to, co w pełnych zamętu głowach kojarzyć się może z pogardzaną zachodnią tożsamością. Jeśli ta hipoteza, którą stawiam tu pod dyskusję, miałaby się okazać prawdziwa, to znaczyłoby to, że Polska ma już rodzimą, narodową odmianę autodestrukcyjnego WOKE: skłonność do przezwyciężenia swej ugruntowanej przez wieki zachodniej tożsamości. Skłonność ta ostatnimi czasy wypełzła na światło dzienne z podziemnego świata idei zakazanych, a na dłuższą metę okaże się skłonnością samobójczą” – podsumował autor.
Źródło: Teologia Polityczna
Pach
