Kościół od wieków przypomina o obowiązku regularnej spowiedzi. Już Sobór Laterański IV w 1215 roku ustanowił, że każdy wierny powinien przystępować do spowiedzi przynajmniej raz w roku. Niestety – jak zauważył papież Leon XIV – w praktyce wielu chrześcijan rzadko korzysta z tego daru przebaczenia grzechów. – Nieskończony skarb miłosierdzia Kościoła pozostaje niejako „niewykorzystany” z powodu powszechnego roztargnienia chrześcijan – stwierdził Ojciec Święty.
13 marca, podczas audiencji dla uczestników XXXVI kursu nt. forum wewnętrznego, papież zwrócił uwagę na sakrament pokuty i pojednania, który jest jednym z najcenniejszych darów, jakie Chrystus powierzył Kościołowi.
W historii sakrament ten przeszedł znaczący rozwój, zarówno w rozumieniu teologicznym, jak i w formie celebracji. Wraz z rozwojem refleksji teologicznej Kościół coraz głębiej odkrywał jego sens i rolę w życiu wiernych. Mimo to, w praktyce wielu chrześcijan rzadko korzysta z tego daru. – Nieskończony skarb miłosierdzia Kościoła pozostaje niejako „niewykorzystany” z powodu powszechnego roztargnienia chrześcijan – zauważył Leon XIV. – Czy ci chrześcijanie, którzy odpowiadają za ciężkie konflikty zbrojne, mają pokorę i odwagę, aby zrobić poważny rachunek sumienia i się wyspowiadać? – pytał Ojciec Święty.
Wesprzyj nas już teraz!
Kościół od wieków przypomina o obowiązku regularnej spowiedzi. Już Sobór Laterański IV w 1215 roku ustanowił, że każdy wierny powinien przystępować do spowiedzi przynajmniej raz w roku. Normę tę potwierdza także Katechizm Kościoła Katolickiego oraz Kodeks Prawa Kanonicznego: „Każdy wierny, który osiągnął wiek rozeznania, jest zobowiązany przynajmniej raz w roku wiernie wyznać swoje grzechy ciężkie” (KPK 989).
Uznanie własnych grzechów jest drogą do pojednania z Bogiem. Papież, przywołując św. Augustyna, przypomniał, że: „Kto uznaje swoje grzechy i je potępia, zgadza się już z Bogiem. Bóg potępia twoje grzechy; a jeśli i ty je potępiasz, jednoczysz się z Bogiem”. Szczególnie w czasie Wielkiego Postu chrześcijanie są zaproszeni, aby stanąć w prawdzie przed Bogiem i powrócić do Niego.
Leon XIV nazwał sakrament pokuty „laboratorium jedności”, ponieważ przywraca zerwaną przez grzech relację z Bogiem. Przez przebaczenie grzechów i łaskę uświęcającą rodzi się nie tylko pojednanie z Bogiem, ale także jedność wewnętrzna człowieka oraz jedność z Kościołem. W ten sposób sakrament ten staje się także źródłem pokoju w relacjach międzyludzkich i w całej rodzinie ludzkiej. Jedność z Bogiem staje się także fundamentem pokoju między ludźmi. Człowiek pojednany potrafi żyć „rozbrojony i rozbrajający”. W jego życiu spełniają się słowa przypisywane św. Franciszkowi z Asyżu: „Panie, uczyń mnie narzędziem Twojego pokoju”.
Szczególne zadanie w sprawowaniu tego sakramentu mają kapłani. Chrystus powierzył im misję przywracania ludziom jedności z Bogiem. Historia Kościoła pokazuje, że wielu kapłanów osiągnęło świętość właśnie w konfesjonale. – Całe życie kapłana może w pełni się spełnić poprzez gorliwe i wierne sprawowanie tego sakramentu – powiedział papież, podając przykłady świętych spowiedników, wśród których wymienił św. Jana Marię Vianneya, św. Leopolda Mandića, św. Ojca Pio oraz bł. Michała Sopoćkę.
Sakrament pojednania buduje również sam Kościół. Gdy wierni powracają do Boga, wspólnota zostaje odnowiona w świętości. Papież przypomniał, że Kościół ma przyjmować grzeszników, ponieważ podczas celebracji sakramentu pokuty, kiedy penitenci jednają się z Bogiem, Kościół prawdziwie staje się „domem Miłosierdzia”. W ten sposób, jak podkreślił, w konfesjonale kapłani współpracują przy nieustannym budowaniu Kościoła „jednego, świętego, powszechnego i apostolskiego”.
Źródło: KAI / Vatican News PL
Wielki Post kolejną okazją do nawrócenia. A może już ostatnią?
