Hans Memling, Public domain, via Wikimedia Commons
Choć w tradycyjnym kalendarzu liturgicznym uroczystość Chrystusa Króla obchodziliśmy już w ostatnią niedzielę października, dziś przypada ona w kalendarzu posoborowym. Z tej okazji przypominamy wybrane teksty opublikowane na łamach PCh24.pl, przybliżające znaczenie tej wyjątkowej uroczystości, jej historię i głębokie przesłanie.
Wieńcząca rok liturgiczny uroczystość Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata jest jak na dzieje Kościoła katolickiego stosunkowo młoda (liczy sobie bowiem dopiero niespełna dziewięćdziesiąt lat), jednak u podstaw jej spoczywa wiara powszechna od czasów pierwszych chrześcijan – wiara we wieczne królowanie Jezusa Chrystusa, z którego ust padła jednoznaczna deklaracja: Jestem królem (J 18, 37).
Wieńcząca rok liturgiczny uroczystość Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata jest jak na dzieje Kościoła katolickiego stosunkowo młoda (liczy sobie bowiem dopiero niespełna dziewięćdziesiąt lat), jednak u podstaw jej spoczywa wiara powszechna od czasów pierwszych chrześcijan – wiara we wieczne królowanie Jezusa Chrystusa, z którego ust padła jednoznaczna deklaracja: Jestem królem (J 18, 37).
Wszyscy,...Czytaj dalej
W 1937 roku w Poznaniu odbył się Pierwszy Międzynarodowy Kongres Chrystusa-Króla. Warto przypomnieć fragment przemówienia, które w jego trakcie wygłosił legat papieski J. Em. Ks. Kardynał Prymas August Hlond:
„Bezbożnictwo szerzy się na całej kuli ziemskiej niesłychanie intensywnie i sprawnie, a torując sobie drogę do władztwa nad światem, burzy ład, chaotyzuje społeczeństwa, sieje rewolucję. Gdziekolwiek zdobywa rządy, urzeczywistnia swe plany z bezprzykładną bezwzględnością i terrorem” – w ten sposób ks. kardynał August Hlond zwracał się do uczestników Pierwszego Międzynarodowego Kongresu Chrystusa-K...Czytaj dalej
Temat panowania Chrystusa – również w społeczeństwie – poruszył w swojej książce Chrystus-Król z 1935 roku ks. dr Tihamér Tóth, późniejszy biskup Veszprém na Węgrzech. Oto trzy krótkie fragmenty jego publikacji:
Dlaczego człowiek nowoczesny nie chce Chrystusa? Przecież tak wzruszającą jest scena betlejemska: trzej królowie u żłóbka. Przychodzą nowocześni trzej królowie, mąż stanu, giełdziarz, właściciel fabryki i stają koło żłóbka betlejemskiego.
Mówią – o, jakie to poetyczne! Piękne, małe Dzieciątko, pasterze, owieczki, gwiazda, słoma, stajenka, noc… Jaki to piękny obraz… w sam raz nadaje się do salonu.
...Czytaj dalej
Bracia! Jeśli myślą przebiegamy historię ludzkości, z przerażeniem widzimy, że wiele razy powtórzyła się straszna scena z Ewangelii: ludzie kamieniami obrzucali Chrystusa. Wiele razy powtarzał się okrutny sąd pierwszego Wielkiego Piątku: „Nie chcemy, żeby Ten panował nad nami!…” Wiele razy powtarzało się to przez 1 900 lat! Czy tylko dawniej? Oby tak było! Ale patrzmy, co się dzieje dzisiaj? Na ca...Czytaj dalej
Chrystus jest naszym Królem, chociażby o tym nikt nigdy nie mówił! Chrystus jest naszym Królem, bo jest: naszym Zbawcą i Bogiem.
Jako Zbawiciel okupił nas wielką ofiarą „nieskazitelnym złotem albo srebrem zostaliście wykupieni… ale drogą krwią Chrystusa, jako niezmazanego i niepokalanego Baranka” (1 P 1,18-19). „Dzięki ofierze Chrystusowej, staliśmy się członkami Jego ciała" (1 Kor 6,15).
Chrystus...Czytaj dalej
Uroczystość Chrystusa Króla nie zawsze obchodzono na koniec roku liturgicznego. Za zaordynowaną na ostatnim soborze zmianą terminu święta poszły inne zmiany dotyczące Jego królowania – choćby w kapłańskim brewiarzu. Usunięto zeń fragmenty świadczące o społecznym wymiarze panowania Chrystusa. Czyżby Pan Jezus powinien panować w sercu, ale już nie w urzędzie, szkole czy na posiedzeniu parlamentu?
Uroczystość Chrystusa Króla nie zawsze obchodzono na koniec roku liturgicznego. Za zaordynowaną na ostatnim soborze zmianą terminu święta poszły inne zmiany dotyczące Jego królowania – choćby w kapłańskim brewiarzu. Usunięto zeń fragmenty świadczące o społecznym wymiarze panowania Chrystusa. Czyżby Pan Jezus powinien panować w sercu, ale już nie w urzędzie, szkole czy na posiedzeniu parlamentu?
„U...Czytaj dalej
Kolejni papieże po I wojnie światowej (Benedykt XV, Pius XI oraz Pius XII) nauczali, że nie będzie trwałego pokoju bez powrotu ludzkości do Chrystusa, bez uznania Jego królowania również w wymiarze społecznym. Każdy z nich widział ścisły związek między pogrążaniem się narodów w konflikty zbrojne, a wcześniej dokonanym „zbrodniami obrazu majestatu Chrystusa Króla” (Pius XII) w postaci „zarazy laicyzmu” (Pius XI), która z kolei przygotowywała grunt pod nadejście i rozwój totalitarnych ideologii, które parły do konfliktu o niewyobrażalnej skali. W tym świetle można widzieć ustanowienie święta Chrystusa Króla w 1925 r. również jako inicjatywę pokojową.
Papieże dostrzegali ścisły związek między pogrążaniem się narodów w konflikty zbrojne, a wcześniej dokonanym „zbrodniami obrazu majestatu Chrystusa Króla” w postaci „zarazy laicyzmu”, która z kolei przygotowywała grunt pod nadejście i rozwój totalitarnych ideologii, które parły do konfliktu o niewyobrażalnej skali.
Marszałek Ferdynand Foch krótko po podpisaniu przez zwycięskie mocarstwa alianckie ...Czytaj dalej
Będziemy mogli trwać w naszej walce o Prawdę wyłącznie wtedy, jeśli Państwo – nasi widzowie i Darczyńcy – będą tego chcieli. Dlatego oddając w Państwa ręce nasze publikacje, prosimy o wsparcie misji naszych mediów.