Niedzielny wykład wiary: 24 Niedziela po Zesłaniu Ducha Świętego

objawienia-Boga-i-anioly_portal.jpg
PCh24TV

Lekcja, Kol 1, 9-14:

Bracia: Nie przestajemy modlić się za was i prosić, abyście napełnieni byli poznaniem woli Bożej we wszelkiej mądrości i pojmowaniu duchowym. Abyście też postępowali w sposób godny Boga, podobając Mu się we wszystkim, przynosząc owoc przez każdy dobry uczynek i wzrastając w poznawaniu Boga. A umocnieni wszelką mocą według potęgi chwały Jego, ku wszelkiej cierpliwości i stateczności z radością, dzięki czyńcie Bogu Ojcu, że nas uczynił godnymi, abyśmy się stali uczestnikami dziedzictwa świętych w światłości. (Bóg) wybawił nas z mocy ciemności i przeniósł do Królestwa Syna umiłowania swego. W Nim mamy odkupienie przez krew Jego, odpuszczenie grzechów.

Wykład:

Bóg jest wybawicielem grzesznego człowieka. W Nim mamy nasze odkupienie. Przyjęcie owoców tego zbawczego dzieła Chrystusa zależy jednak od naszej wewnętrznej i zewnętrznej postawy. Paweł wzywa swoich odbiorców do wzrastania w mądrości i wierze. Sama jednak słuszność przekonań nie jest wystarczająca, dlatego też nawołuje ich on do przynoszenia owocu przez dobre uczynki. Nie można bowiem podobać się Bogu bez czynienia sprawiedliwości. Sama wiara, choć jest potrzebna, nie może zbawić, jeśli wraz z nią nie idzie przemiana serca. Jest to także dogmat wiary katolickiej, iż człowiek do zbawienia potrzebuje zarówno wiary jak i dobrych uczynków. Sobór Trydencki, w kanonie 20 dekretu o usprawiedliwieniu, ogłasza mianem heretyków wszystkich, którzy utrzymują, że „człowiek usprawiedliwiony i nawet wysoce doskonały nie ma obowiązku zachowania przykazań Bożych i kościelnych, lecz tylko obowiązek wiary, jak gdyby jedynie Ewangelia - bez obowiązku zachowania przykazań - była bezwarunkową obietnicą życia wiecznego” („Breviarium Fidei” (red. I. Bokwa), Poznań 2007, s. 196). Ambroży z Mediolany, święty Ojciec Kościoła, który ochrzcił św. Augustyna, napisał nawet, iż „[w] dzień sądu albo się będą wstawiać za nami nasze czyny, albo zatopią nas one w otchłani, przygniatając, jakby kamieniem młyńskim” („Patrologia Latina”, 16, 883).

Ewangelia, Mt 24, 15-35:

Onego czasu: Rzekł Jezus uczniom swoim: „Gdy ujrzycie brzydotę spustoszenia, zalegającą miejsce święte a przepowiedzianą przez Daniela proroka (kto czyta, niech zrozumie), wtedy ci, którzy są w Judei, niech uciekają w góry; a kto jest na dachu, niech nie zstępuje, aby co wziąć z domu swego; a kto jest na roli, niechaj nie wraca, by zabrać płaszcz swój. A biada brzemiennym i karmiącym w one dni. A proście, aby ucieczka wasza nie była w zimie albo w szabat. Będzie bowiem naówczas wielki ucisk, jakiego nie było od początku świata aż dotąd, ani nie będzie. I gdyby nie zostały skrócone owe dni, nikt nie byłby zachowany, lecz dla wybranych będą skrócone dni owe.

Zróbmy to razem!

Wtedy, jeśliby wam kto rzekł: Oto tu jest Chrystus, albo tam — nie wierzcie. Powstaną bowiem fałszywi chrystusowie i fałszywi prorocy i czynić będą znaki wielkie i cuda, tak aby w błąd byli wprowadzeni (jeśli to być może) nawet i wybrani. Otom wam przepowiedział. Jeśliby wam tedy rzekli: oto na pustyni jest — nie wychodźcie; oto we wnętrzu domów — nie wierzcie. Albowiem jak błyskawica zabłyśnie od wschodu, a widna jest aż na zachodzie, tak będzie i przyjście Syna Człowieczego. Gdziebykolwiek było ciało, tam się zgromadzą i orły.

A natychmiast po udręczeniu owych dni słońce się zaćmi i księżyc nie da światłości swojej, a gwiazdy spadać będą z nieba i moce niebieskie poruszone będą. A wówczas ukaże się na niebiosach znak Syna Człowieczego i wtedy płakać będą wszystkie pokolenia ziemi. I ujrzą Syna Człowieczego przychodzącego w obłokach niebieskich z mocą wielką i majestatem. I pośle Aniołów swoich z trąbą i głosem wielkim, i zgromadzą wybranych Jego z czterech stron świata, od szczytu niebios aż do krańców ich. A od figowego drzewa uczcie się podobieństwa. Gdy już gałąź jego staje się miękka i wypuszcza liście, wiecie, że blisko jest lato. Tak i wy, gdy ujrzycie to wszystko, wiedzcie, że blisko jest, w drzwiach.

Zaprawdę powiadam wam, nie przeminie to pokolenie, dopóki nie stanie się to wszystko. Niebo i ziemia przeminą, ale słowa moje nie przeminą”.

Wykład:

W Ewangelii czytanej na ostatnią niedzielę roku liturgicznego, Chrystus zapowiada swoim uczniom nadejście dni wielkiego ucisku. Czasu, gdy zepsucie zalegnie się w miejscu świętym. Zapowiada On w swoich słowach zniszczenie Jerozolimy, którego dokonali Rzymianie w roku 70 po Chrystusie. Wtedy to wojska cesarskie miały zbezcześcić świątynię jerozolimską. Jan Chryzostom pisał, że „brzydota spustoszenia'”, o której mówił Jezus, oznaczała „wojsko, które spustoszyło święte miasto Jeruzalem”. Natomiast Hieronim ze Strydonu wskazywał na alternatywne wyjaśnienie, zgodnie z którym „brzydota spustoszenia” mogła odnosić się do „wizerunku cesarza, jaki Piłat ustawił w świątyni, lub też do konnego posągu Hadriana, który stał w Świętym świętych. Obrzydłość zaś w Starym Testamencie oznacza bożka” (Tomasz z Akwinu, „Złoty Łańcuch”, s. 490).

Następnie Pan Jezus kieruje naszą uwagę na czasy ostateczne. One to bowiem przyniosą ze sobą wielu fałszywych proroków, którzy będą zwodzić ludzi swoimi cudami. Będzie to moment krótkotrwałego triumfu Antychrysta i jego fałszywych proroków. Ostatecznie jednak ucisk i zwiedzenie się zakończą i na ziemię powróci sam Jezus Chrystus, aby dokonać wielkiego sądu nad światem. Nie będzie to kolejne pokorne przyjście, jak w Betlejem, lecz publiczne ukazanie się Syna Bożego. Będzie ono takie jak uderzenie błyskawicy. Nie ukryte, lecz jawne. Według Hieronima, który potwierdza moje słowa, „drugie Jego nadejście dokona się w chwale, nie zaś w pokorze, jak pierwsze” (Tamże, s. 492). Sąd ten nie zmieni wyroku potępienia lub zbawienia ludzi, którzy zmarli. Będzie on jednak ogłoszony albo dla pomnożenie chwały, albo cierpień w związku z przykładem życia jaki człowiek zostawił potomnym i reszcie ludzkości. Jak tłumaczył „Katechizm Rzymski”: „[P]o śmierci człowieka zostają czasem synowie, którzy ojców naśladują, zostają też potomkowie i uczniowie, którzy i przykładów i mów i spraw ich miłośnikami i obrońcami bywają, z których to rzeczy albo zapłata, albo męka ludziom umarłym pomnażana być musi” („Katechizm Rzymski”, t. 1, Komorów 2021, s. 135).

Zbawiciel wzywa także do ostrożnego obserwowania znaków nadchodzącej Paruzji. Nie zachęca On do sensacyjnego poszukiwania jakichkolwiek przesłanek, które mogłyby sugerować powtórne nadejście Syna Człowieczego. Porównuje On to rozeznawanie znaków do drzewa figowego, które może wskazać nadchodzące lato. Kościół pozostaje wierny słowom Syna Bożego. W swoim magisterium oraz przez przekaz Tradycji przypomina jasno o konieczności zaistnienia następujących wydarzeń, do których musi dojść przed Sądem Ostatecznym. Katechizm wydany przez św. Jana Pawła II naucza, że przed ponownym przyjściem Mesjasza nastąpi nawrócenie Żydów: „Przyjście Mesjasza w chwale jest zatrzymane w każdej chwili historii do momentu uznania Go przez „całego Izraela” („Katechizm Kościoła katolickiego”, 674). Nastąpi ono po ogłoszeniu Ewangelii wobec wszystkich ludów, gdy już „pełnia pogan” przyjmie zbawienie Chrystusa (Por. Tamże). W tym czasie Kościół przejdzie swoją ostatnią próbę, która „zachwieje wiarą wielu wierzących”. Będzie to prześladowanie ze strony „oszukańczej religii”, której największym kłamstwem będzie „oszustwo Antychrysta, czyli oszustwo pseudomesjanizmu, w którym człowiek uwielbia samego siebie zamiast Boga i Jego Mesjasza, który przyszedł w ciele” (KKK, 675).

Ostatnie słowa zapisane w Ewangelii mówią natomiast o tym, że ziemia i niebo przeminą. Jezus Chrystus mówi również, iż nie minie pokolenie zanim dojdzie do tego ostatecznego mesjańskiego powrotu. Co Chrystus miał na myśli? Na pewno nie twierdził On, że Paruzja nastąpi jeszcze za życia apostołów, do których przemawiał. Jeśli by tak było to przepowiednia ta byłaby fałszywa. Św. Jan Chryzostom twierdzi, iż określenie „to pokolenie” odnosi się nie do tych, którzy żyli w czasach Chrystusa, lecz do „wszystkich wiernych” (Tomasz z Akwinu, dz. cyt., s. 496). Podobnie Zbawiciel nie zapowiada zniszczenia ziemi i nieba. Mówi On o przeminięciu tych rzeczywistości przez ich ostateczną i definitywną przemianę. Hieronim pisał: „Niebo i ziemia przeminą przez przemianą, nie przez zniszczenie. Inaczej bowiem jak słońce mogłoby się zaćmić i księżyc nie dać jasności swojej, jeśli nie byłoby nieba oraz ziemi, w których są?” (Tamże).

 

Dominik Bartsch

Zróbmy to razem!
Będziemy mogli trwać w naszej walce o Prawdę wyłącznie wtedy, jeśli Państwo – nasi widzowie i Darczyńcy – będą tego chcieli. Dlatego oddając w Państwa ręce nasze publikacje, prosimy o wsparcie misji naszych mediów.
Wybierz kwotę: