Brytyjskie władze we współpracy z aktywistami stworzyły grę, która miała przeciwdziałać „radykalizacji” młodzieży. Nie chodziło rzecz jasna o walkę z ekstremizmem islamskim, ale studzenie niechęci do masowej migracji i ostrzeganie przed zaangażowaniem w ruchy prawicowe. Zupełnie wbrew zamiarom twórców produkcja wywołała olbrzymie zainteresowanie postacią „Amelii”. Wizerunek dziewczyny o fioletowych włosach i sympatii dla szczelnych granic podbił serca odbiorców zamiast odstraszać od jej przekonań.
Wspólna produkcja Shoutout UK, rady miejskiej Hull i księstwa East Riding of Yorkshire, krótka „gra edukacyjna” zatytułowana „Pathways”, miała uodpornić młodych na sprzeciw wobec masowej migracji. Powstała ona w ramach finansowanej przez brytyjski rząd kampanii.
Gracz w „Pathways” wciela się w postać Charliego, decydując o tym, jak chłopak odpowie na napotykane sytuacje. Pewnie nudna i krótka gra, jak wiele podobnych, przeszłaby w ogóle bez echa – gdyby nie „Amelia”. Tak nazywa się koleżanka młodzieńca ze szkoły: dziewczę o fioletowych włosach, sympatycznych rysach twarzy i ekscentrycznym ubiorze. Amelia promuje anty-imigranckie poglądy, a następnie zaprasza młodego Charliego do grupowej konwersacji osób o podobnych przekonaniach. Wreszcie zaprasza go na wspólne wyjście w wolny weekend na protest przeciwko polityce otwartych granic.
Wesprzyj nas już teraz!
Edukacyjna produkcja uczy oczywiście, że niewłaściwie jest się z Amelią zgadzać i kolegować. Zamiast tego gracz spotyka się z dodatnią oceną, jeśli o każdym napotkanym w sieci komentarzu powiadomi dorosłych, zignoruje wysyłane mu przez znajomych wiadomości, odmówi koleżance towarzystwa, a treści politycznych będzie po prostu unikał.
Pod tym względem rozgrywka wydaje się przez autorów zupełnie nieprzemyślana. W pierwszej scenie na przykład, aby spotkać się z dobrą oceną, gracz powinien „odmówić” pobrania przesłanego od znajomego pliku – choć nie wie, czego się w nim spodziewać. Z kolei słysząc doniesienia o socjalnym wsparciu dla migrantów kosztem brytyjskich weteranów najlepiej… przejść wobec nich obojętnie. Wypada również nie zgodzić się na wspólną manifestację z Amelią, bo – o zgrozo! – Charliego czeka wtedy przyjemne spędzenie z nią czasu i wymiana podobnych przekonań oraz wspólne namalowanie baneru, a w czasie protestu jedynie spisanie i wypytanie przez policję.
W roli orędowników odpowiedzialności i bezpiecznych poglądów autorzy umieścili wyłącznie starszych – mamę, nauczycielkę szkolną. Po stronie „mowy nienawiści” staje zaś jedyna opisana wyraziście rówieśniczka chłopaka. Nie trzeba być ekspertem by wiedzieć, że ta operacja propagandowa władz nie miała szans się powieść.
I zawiodła spektakularnie. Postać Amelii zdobyła szeroką popularność i doczekała się wielu przeróbek w mediach społecznościowych. Dziewczyna o fioletowych włosach tafia do tworzonych przez sztuczną inteligencję filmików jako twarz sprzeciwu wobec masowej migracji i faworyzowania cudzoziemców w Wielkiej Brytanii.
W internecie pełno jest również scen dalszych losów Charliego i Amelii, dopisywanych do scenariusza z pomocą sztucznej inteligencji. Wielu internautów wpadło już na pomysł uwieńczenia ich znajomości zawarciem związku w oparciu o wspólne przekonania. Nie brak tekże treści, w których para bierze sprawy polityczne w swoje ręce, dokonując na przykład samosądu na funkcjonariuszach uwikłanych w ukrywanie zbrodni seksualnych muzułmańskich gangów. Są i nagrania, gdzie Amelia obejmuje rządy w kraju; są takie, w których wziąwszy ślub z Charlim, zakłada rodzinę. I tak to propagandystom udało się osiągnąć skutek odwrotny od zamierzonego.
Źródła: X, hungarianconservative.com, klubjagiellonski.pl
FA
