Filip Obara: Dlaczego mówienie o „prawach dziecka” jest szkodliwe?

Obara_1024x1024 (1).jpg
Autor:
Filip Obara
prawa-dziecka-wysokie-obcasy.jpg

Każdy pewnie kojarzy zachowania rodziców, którzy ulegają zachciankom dzieci, a często po prostu ich lenistwu, wypytując ciągle czy mają one ochotę na to, czy tamto. O ile wydaje się dość jasne, że jest to objaw ludzkiej słabości, o tyle zdumiewający zdaje się fakt, że ktoś może celowo głosić pogląd, że taka „demokratyzacja” życia domowego, prowadząca do zamętu i folgowania słabości, jest czymś akceptowalnym, a wręcz wskazanym...

Promowaniu takiego modelu poświęcony został wywiad z niejaką Renatą Bem, dyrektorem polskiej filii UNICEF-u. Jego wymowny tytuł brzmi: Rodzice decydują o planach na weekend. Mogą łamać prawa dziecka nawet o tym nie wiedząc. Dowiadujemy się szeregu rewelacji na temat naszych rzekomych błędów wychowawczych, które popełniamy starając się czerpać najlepsze wzory od naszych przodków.

Poznajemy także całą listę domniemanych praw, którymi miałyby cieszyć się nasze dzieci i które – w domyśle – powinny wobec nas egzekwować. Powstaje pytanie: Kto tu kogo wychowuje? I to pytanie byłoby tylko retoryczną odpowiedzią na fantazje oderwanej od rzeczywistości urzędniczki międzynarodowej organizacji, gdyby nie fakt, że głoszone przez nią tezy już dawno zadomowiły się w polskim systemie prawnym i edukacyjnym.

Zróbmy to razem!

Zakaz wychowywania?

Rodzice mają kształtować wolę dziecka, a nie ją łamać. To dość oczywiste. Ale jednocześnie błędem jest twierdzenie, że należy traktować dziecko tak, jakby było w stanie o sobie samo decydować. Nie. Ono się tego uczy. Na tym polega bycie dzieckiem i stopniowe osiąganie samodzielności. Dlatego w bieżącej praktyce życia, im dziecko młodsze, tym częściej decydują rodzice. Zadaniem rodziców jest doprowadzenie do tego, by dziecko przylgnęło swoją wolą do ich decyzji, by te decyzje uwewnętrzniło i podporządkowało się im – praktykując tym samym cnotę posłuszeństwa.

Natomiast czasami trzeba po prostu zmusić i okazuje się, że dziecko cieszy się (a przynajmniej dostrzega korzyść), że robi to, czego jeszcze przed chwilą nie chciało robić. Dziecko mówi na przykład „nie chcę iść na boisko”, ponieważ w danym momencie mu się nie chce (ulega lenistwu). Kiedy zmusimy je, by poszło, zaraz zmienia zdanie, biegając za piłką na świeżym powietrzu i czerpiąc z tego wszelkie pożytki zdrowotne.

Zatem, tak – w wychowaniu stosujemy przymus i jest to jak najbardziej właściwe i skuteczne narzędzie. Tym bardziej, że pewne kwestie nie podlegają dyskusji. Zrobiłeś komuś krzywdę – masz przeprosić. Okłamałeś rodziców – masz powiedzieć prawdę i ponieść konsekwencje. Inne rzeczy należą do obowiązków stanu – tu również dobrowolność jest zasadniczo ograniczona. Inne jeszcze są po prostu pożyteczne, bo dotyczą choćby zdrowia i tu również działamy w najlepiej pojętym interesie dziecka, jeżeli nie pozwalamy mu decydować, tylko wydajemy polecenia i pilnujemy, by dziecko rozumiało, dlaczego coś, co nakazujemy, jest dobre. Od rozpoznania tego, co jest dobre obiektywnie – a nie w subiektywnym odczuciu dziecka – zaczyna się przecież praca wychowawcza.

Powyższe stanowisko jeszcze trzydzieści lat temu było oczywiste dla wszystkich, z wyjątkiem garstki ultra-postępowych, zakompleksionych dziwaków, szukających nowinek w zagranicznych książkach i gazetach.

Pomieszanie z poplątaniem

Przepytywana przez „Wysokie Obcasy” Renata Bem opowiada o szeregu różnych praw, które jej zdaniem miałyby przysługiwać dzieciom. We wszystkich przypadkach popada w daleko idący brak precyzji i pomieszanie pojęć.

Mówi na przykład o prawie do edukacji, sugerując, że obejmuje ono jakość nauczania. Dobrze wiedzieć, droga pani „ekspertko”, skoro to właśnie system państwowy w imię pseudo-pedagogicznych ideologii odbiera dzieciom możliwość już nawet nie „jakościowej” edukacji, ale zwykłej, codziennej realizacji programu i przebywania w szkole w atmosferze szacunku i bezpieczeństwa. Odpowiada za to tzw. edukacja włączająca, w ramach której jeden uczeń potrafi całkowicie sparaliżować funkcjonowanie klasy, a nauczyciele nie mogą absolutnie nic z tym zrobić, ponieważ system odebrał im wszelkie skuteczne narzędzia nacisku.

Według propagandystki UNICEF-u domniemane „prawa dziecka” miałyby być… „nienegocjowalne i bezwarunkowe”. Chyba zapomniała ona o tym, że żadne „prawo człowieka” nie jest bezwarunkowe – nawet sama godność ludzka nie jest bezwarunkowa i nienaruszalna, ponieważ częściowo traci ją przestępca, który sam odbiera sobie godność, skazując się na karę. Każde ludzkie prawo i wszelka godność – uwarunkowane są moralnie.

Z drugiej strony, to właśnie zasadnicze prawa moralne (nie morduj, nie kradnij itd.) obowiązują nas w sposób nienegocjowalny i bezwarunkowy!. Na marginesie dodajmy, że jako Polacy mamy z tym problem językowy, gdyż wszystko wrzucamy do jednego worka praw, bez rozróżnienia, jakie mają choćby narody anglojęzyczne – na laws (prawa, które nas obowiązują) i rights (prawa, które my posiadamy).

O jakich jeszcze prawach opowiada pani Bem? Oto o prawie do prywatności. Zauważmy, że i ono jest z natury swojej ograniczone, ponieważ dziecko musi najpierw nauczyć się korzystać z prywatności tak, by sobie nie szkodzić i nie marnować czasu. Tu znów mamy zamęt w wypowiedzi globalistycznej urzędniczki, która miesza różne treści w szerokim pojęciu. Jest bowiem oczywiście, że w wymienionej przez nią kwestii udostępniania przez rodziców zdjęć dzieci w internecie mamy do czynienia z przekroczeniem dobrych obyczajów, ale poza tym pod mówienie o „prawie do prywatności” można podłożyć dowolne roszczenia.

Z kolei mówiąc o samorządności uczniowskiej, pani Bem częściowo ma rację, ale w kontekście całości – lewituje w próżni. Samorządność jest bowiem czymś dobrym i należy przyuczać dzieci do tego, że życie społeczne wymaga od nas cnoty obywatelskiej i zdolności samoorganizacji. Z tym, że „ekspertka” przemilcza podstawowy fakt, że w dzisiejszych liberalnych demokracjach prawdziwa samorządność narodu przestała istnieć – wyparta przez wszechobecność etatystycznej władzy politycznej. Zatem mówienie o samorządności uczniów nijak nie pasuje do środowiska, w którym żyjemy i wobec którego dziwnym trafem rozmówczyni „Wysokich Obcasów” nie zgłasza żadnych zastrzeżeń.

Wreszcie dochodzimy do tytułowego absurdu organizowania wolnego czasu dzieci. Tu „ideolożka” trochę niuansuje (przyznając, że nie można uzgadniać każdej decyzji), niemniej kaczka idzie w lud, a same podstawy jej rozumowania pozostają błędne. Mówi ona o czasie organizowanym przez samo dziecko i przez rodziców. Wspomniane przez nią przeciążanie dziecka zajęciami dodatkowymi w imię różnych obsesji rodziców albo i wprost dlatego, że chcą oni mieć święty spokój, to zupełnie inny temat. To problem nadambitnych albo leniwych rodziców, a nie zagadnienie, które dotyczyłoby jakkolwiek rozumianych praw dziecka.

Ponadto, przez cały wywiad aktywistka mówi wyłącznie o „dziecku” w liczbie pojedynczej, tak jakby przyjmowała, że model 2+1 jest jedynym występującym w naturze. Tymczasem zupełnie inaczej sytuacja wygląda, gdy dzieci jest kilkoro. Dosłownie fizycznie nie jest wówczas możliwe, żeby wszystko ze wszystkimi „konsultować”. Rodzina musi działać zgodnie z pewnym z góry określonym porządkiem i planem egzekwowanym przez rodziców.

Rozmówczyni „Wysokich Obcasów” nie tylko mąci czytelnikom w głowach (choć oni akurat chyba tego szukają w tym magazynie), ale w pewnym momencie daje wyraz swojej pogardzie dla samej podstawy cywilizowanych obyczajów, mówiąc o… „tak zwanej grzeczności” („Te prawa nie należą się w zamian za coś: za wywiązywanie się z obowiązków czy za tak zwaną grzeczność” – stwierdza, przekonując o rzekomej bezwzględności praw dziecka).

Aż prosi się, by przywołać bezcenny skarb naszej narodowej kultury, którym jest fragment „Pana Tadeusza” zawierający przemowy Sędziego i Podkomorzego. Sędzia wskazuje, że „grzeczność nie jest nauką łatwą ani małą”, po czym wymienia składniki tej kluczowej cechy charakteru służącej do tego, by „każdemu powinną uczciwość wyrządzić”. Odczytując te słowa w duchu św. Tomasza z Akwinu, powiedzielibyśmy, że grzeczność jest cnotą należącą zarówno do porządku sprawiedliwości (szacunek), jak i miłości (wzgląd na uczucia bliźniego). Rozumiem, że to, co powiedziała Renata Bem, może być niezręcznością w jej ustach, ale jeżeli osoba, która w całym wywiadzie daje wyraz skrajnej ignorancji (albo zideologizowania), a na końcu kładzie na tym rozpaćkanym torcie oenzetowskiej propagandy taką wisienkę, to krew się w człowieku gotuje!

Pokazuje to skalę barbaryzacji samozwańczych elit, a na ironię zakrawa fakt, że osoba siejąca tę wychowawczą dezinformację nosi nazwisko generała Józefa Bema, po którym żałoba – jak pisał Norwid – mury Jerycha porozwalałaby jak kłody… Tak my powinniśmy płakać za rozumem, który przestał gościć na salonach, w których kreuje się obraz III RP.

Wymyślone prawa

Problem z prawami dziecka jest analogiczny jak z prawami człowieka. Jedne i drugie są konceptem teoretyczno-prawnym wprowadzonym niedawno do systemu. Nie są ugruntowane w żadnej określonej tradycji, zostały wymyślone ad hoc jako odpowiedź na horror II wojny światowej. Ze względu na swój miazmatyczny charakter „prawa człowieka” mogą być poddawane dowolnym – nawet skrajnym – modyfikacjom i rozszerzeniom znaczeniowym.

O ile prawem człowieka nazywamy prawo do niebycia prześladowanym, to wszystko jest jasne, ale jeżeli prawem człowieka zaczyna się nagle nazywać zabijanie dzieci nienarodzonych, to dochodzi do wypaczenia nawet w obrębie dotychczas funkcjonującej definicji.

Skoro zaś owe prawa są stanowione przez władzę we współpracy z „ekspertami” coraz bardziej zideologizowanych dziedzin, to pytanie, jak daleko „ewoluują”? W tym kontekście mówienie o prawach dziecka stwarza poważne zagrożenie ciągłego majstrowania przy tej definicji, aż na końcu okaże się, że dziecko nie ma prawa być dzieckiem, a przede wszystkim rodzic nie ma prawa być rodzicem.

Tymczasem klasyczny porządek rzeczy jest zupełnie inny. Źródłem praw jest władza – owszem, ale inaczej rozumiana. Źródłem prawa naturalnego jest jego Prawodawca, czyli Bóg-Stwórca. Źródłem praw obowiązujących w domu są rodzice, którzy sprawują władzę rodzicielską. Państwo zaś jest jedynie organizacją pomocniczą, która ma zapewnić rodzinom to, co przekracza ich zdolności.

Ani państwo, ani żadna organizacja międzynarodowa, nie posiada kompetencji, by nadawać nam prawa „człowieka” czy „dziecka” – te bowiem posiadamy z natury. Państwo w swoim prawodawstwie może jedynie stwierdzić, że takie prawa istnieją i zabezpieczyć je. O ile jest zdolne, by je w ogóle rozpoznać…

Taki porządek został ugruntowany w świecie chrześcijańskim, ale bynajmniej nie został przezeń odkryty. Funkcjonował wszędzie tam, gdzie człowiek używał rozumu i poddawał się jego kierownictwu.

Szkodliwość mówienia o prawach dziecka objawia się też w tym, że jeżeli – jak postuluje aktywistka UNICEF-u – szkoła edukuje dzieci na temat ich domniemanych praw, to pierwszym rezultatem jest roszczeniowość, po czym następuje ostateczny demontaż autorytetu i dyscypliny. Widzimy na własne oczy, jak niesforna młodzież wykorzystuje świadomość swoich rzekomych praw zgodnie z prostą zasadą: ja mogę wszystko i co mi zrobisz, nauczycielu, skoro nie możesz użyć żadnego rodzaju siły ani nawet podnieść głosu?

Narzekamy na zachowanie dzieci, na to, że nie mówią dzień dobry i na wiele innych spraw. A po co, droga pani Bem, dzieci miałyby mówić nam dzień dobry, skoro to one są ważne, a my jesteśmy nieważni? Nie można demontować tradycyjnego modelu hierarchicznego społeczeństwa opartego na autorytecie i egzekwowalnej władzy rodzicielskiej (łącznie z koniecznym i uzasadnionym użyciem siły), a potem oczekiwać, że dzieci się w tym odnajdą i nie będą sprawiały problemów wychowawczych. Usunięcie zdrowej podstawy prowadzi bowiem do destrukcji wszystkich części składowych. To logiczne.

Na koniec zauważmy, że mówiąc o prawach dziecka, stwarza się pole niemal całkowicie abstrakcyjnej i oderwanej dyskusji, odwracając uwagę od tego, co istotne – od zasad, którym wszyscy mamy się podporządkować w wypełnianiu naszych obowiązków. Świat poddany takiemu przestawieniu przestaje prawidłowo funkcjonować, ponieważ wprowadzamy model sprzeczny z prawidłowościami ludzkiej natury.

Ale co ja sobie strzępię klawiaturę, skoro ideologom z ONZ i ich medialnym szczekaczkom w rodzaju „Wysokich Obcasów” chodzi właśnie o to, by utopić nas w bezkresnym oceanie postmodernistycznej metafizyki i pseudo-moralności stanowionej pod dyktando liberalnej władzy…

Filip Obara

Zobacz także

3c617867-2304-40da-9f3b-f272a28805f8-1.png

Filip Obara: Państwowa szkoła psuje dzieci! Co robić?

Jesteś rodzicem i masz wrażenie, że szkoła „kradnie” Ci dzieci? Widzisz, że zasady obowiązujące w domu nie mają przełożenia na rzeczywistość w państwowej placówce, ponieważ dyscyplina nie jest tam nawet terminem historycznym? A kiedy próbujesz poruszyć temat na wywiadówce, dowiadujesz się, że przecież nic się nie da zrobić, bo takie mamy standardy ministerialne?... Jeżeli tak, to ten tekst jest dl...Czytaj dalej
Obara_1024x1024 (1).jpg
Autor:
Filip Obara
Zróbmy to razem!
Będziemy mogli trwać w naszej walce o Prawdę wyłącznie wtedy, jeśli Państwo – nasi widzowie i Darczyńcy – będą tego chcieli. Dlatego oddając w Państwa ręce nasze publikacje, prosimy o wsparcie misji naszych mediów.
Wybierz kwotę: