Krótkie uwagi o bezsensie ministrantury dziewcząt
Wielu księży służyło do Mszy świętej jako ministranci. Można śmiało powiedzieć, że ministrantura jest kolebką kapłaństwa. Problem powstaje wtedy, kiedy do służby przy ołtarzu... dopuszcza się dziewczęta.
Na ciekawą dysproporcję zwróciła uwagę niemiecka aktywistka katolicka, Gudrun Lux. Pani Lux to radna Zielonych w Monachium; zarazem zasiada w Centralnym Komitecie Niemieckich Katolików.
Na łamach portalu Katholisch.de wskazała, że obecnie aż 54 proc. dzieci i młodzieży służących przy ołtarzu to w Niemczech dziewczęta. "Tymczasem 100 procent księży, którzy przewodniczą Mszy świętej, to mężczyźni" - stwierdziła z goryczą.
Pani Lux wspomina, jak sama służyła jako ministrantka, odczuwając nierzadko dumę, że powierzono jej tak ważne zadanie. Cieszyła się uczestnicząc w uroczystych wydarzeniach kościelnych. Jak podsumowała, Kościół katolicki w jej rozumieniu stawia jednak kobietom bariery, bo nie pozwala im na pełne uczestnictwo w życiu religijnym, skoro nie dopuszcza ich do władzy, kierownictwa, kapłaństwa...
Można byłoby skwitować te narzekania jako typowy przejaw zaczadzenia ideologią feminizmu. Trudno jednak zaprzeczyć, że pani Gudrun Lux ma wiele racji. Otóż jeżeli dopuszcza się do posługi przy ołtarzu również dziewczęta, przez długie lata pozwalając im na to, by służyły do Mszy świętej dokładnie tak samo, jak chłopcy - to w perspektywie tych dziewcząt staje się czymś dziwacznym i jakby niezrozumiałym, dlaczego nie mogą pójść krok dalej i tak samo jak ich koledzy, wstąpić do seminarium.
Niemieccy reformiści uważają, że w związku z tym należy dopuścić kobiety do kapłaństwa. Można powiedzieć: trafna diagnoza, mylna recepta. Otóż na problem dysonansu, jaki odczuwają dziewczęta służące do ołtarza, jest tylko jedno poprawne rozwiązanie: pożegnać się z ministranturą kobiet.
Ministrantura, jako kolebka kapłaństwa, powinna być przeznaczona dla tych, którzy mogą zostać kapłanami. Inaczej tworzy się tylko chaos, który prowadzi do późniejszej goryczy i niezrozumienia.
Pach
