Niedzielny wykład wiary: 6 Niedziela po Objawieniu

Lekcja, 1 Tes 1, 2-10:

Bracia: Dzięki składamy Bogu zawsze za was wszystkich, wspominając was nieustannie w modlitwach naszych i pamiętając przed Bogiem i Ojcem naszym o dziele waszej wiary i wysiłku miłości, i wytrwaniu w nadziei Pana naszego Jezusa Chrystusa. A wiemy też, umiłowani przez Boga bracia, i o wybraniu waszym, bo głosiliśmy wam Ewangelię nie tylko słowem, ale też z mocą i z Duchem Świętym, i z wielką pełnością. A sami to wiecie, jakimi byliśmy dla was, przebywając wśród was.

Wy też staliście się naśladowcami naszymi i Pańskimi przyjąwszy naukę w wielkim ucisku z weselem Ducha Świętego, tak że staliście się wzorem dla wszystkich wiernych w Macedonii i w Achai.

Od was bowiem rozniosło się słowo Pańskie nie tylko po Macedonii i po Achai, ale wiara w Boga dotarła wszędzie, tak, że nam nawet mówić o tym nie trzeba. Bo sami oni głoszą o nas, jakiegośmy doznali u was przyjęcia i jakeście się nawrócili do Boga od bożków, abyście służyli Bogu żywemu i prawdziwemu i oczekiwali Syna Jego z niebios (którego wzbudził z martwych), Jezusa, który nas wybawił od mającego nadejść gniewu.

Wykład:

Apostoł zapewnia swoich odbiorców o swojej nieustannej modlitwie za nich. Kieruje on te słowa do tych, którzy już przyjęli Ewangelię i wiarę w Zbawiciela. Nie tylko przyjęli oni Słowo, ale również zaczęli naśladować dobry przykład, który został im dany. Ci też, którzy stali się godnymi naśladowania, przyczynili się do rozszerzania Dobrej Nowiny. Św. Paweł mówi w swoim liście o potędze wiary w Chrystusa. Ona bowiem (ta wiara) i jej aktywne praktykowanie przyciąga kolejnych ludzi, którzy wcześniej nie znali Mesjasza. Przyjęcie wiary nie oznacza jednak automatycznej doskonałości. Przeciwnie, Szaweł mówi o wysiłku i konieczności modlenia się za siebie nawzajem. Wiara nie jest też najprostszą ścieżką życia, bowiem wiąże się z wieloma wyrzeczeniami. Aby była owocna, potrzebne jest walczenie z własnymi słabościami tak, żeby także inni, zainspirowani przykładem chrześcijan, zapragnęli dołączenia do mistycznego ciała Jezusa Chrystusa. Czy taki dobry przykład dajemy na co dzień? Warto zadać sobie to pytanie i zastanowić się czy my również moglibyśmy usłyszeć takie same pochwały od Apostoła. Jeśli nie, wtedy należy coś w swoim chrześcijańskim życiu zmienić.

Ewangelia, Mt 13, 31-35:

Onego czasu: Powiedział Jezus rzeszom tę przypowieść: „Podobne jest Królestwo Niebieskie ziarnu gorczycznemu, które wziąwszy człowiek posiał na roli swojej. Acz najmniejsze ze wszystkiego nasienia, gdy jednak wzrośnie, jest większe od wszystkich krzewów. Staje się drzewem, tak że ptaki niebieskie nadlatują i mieszkają w gałęziach jego”.

Inną przypowieść powiedział im: „Podobne jest Królestwo Niebieskie do kwasu, który wziąwszy skryła niewiasta w trzy miary mąki, aż zakwasiło się wszystko”. To wszystko mówił Jezus do rzesz w przypowieściach, a bez przypowieści nie mówił do nich. Aby się wypełniło, co jest powiedziane przez Proroka, mówiącego: „Otworzę usta moje w przypowieściach. Wypowiadać będę rzeczy skryte od założenia świata”.

Wykład:

Ziarno gorczycy, czyli najmniejsze ziarno znane ludziom, do których przemawiał Zbawiciel, jest symbolem i zapowiedzią wiary uczniów Chrystusa, którzy, choć po ludzku słabi, byli w stanie rozszerzać głoszenie Ewangelii na cały znany im świat, ponieważ byli prowadzeni łaską Boga. W wyniku ich misyjnej działalności królestwo niebieskie Kościoła wzrastało. Poprzez ich oddanie Bóg, będący Siewcą, zasiał swoje panowanie w ludzkich sercach. Jest to ta sama potęga wiary, o której mówił dzisiaj w lekcji św. Paweł. Hieronim ze Strydonu, święty odpowiedzialny za łaciński przekład Pisma Świętego, pisał pięknie o sile maleńkiego ziarna, którym jest Ewangelia: „Głoszenie ewangeliczne, które jawi się małe na początku, gdy wzrośnie w duszy wierzącego lub też zostanie rozsiane po całym świecie, nie jest wyciskane, lecz staje się drzewem, tak iż ptaki niebieskie (przez które winniśmy rozumieć bądź to dusze wiernych, bądź też moce Boże przeznaczone do służenia) przybywają i mieszkają w jego gałęziach” (Tomasz z Akwinu, „Złoty Łańcuch”, Kraków: Wydawnictwo AA, s. 117).

Pan Jezus, w interpretacje wczesnych pisarzy Kościoła, sam również jest takim niepozornym ziarnem. Przyjął On bowiem słabą ludzką naturę, naturę nieozdobioną doczesnymi ludzkimi zaszczytami i honorami. Ostatecznie też oddał życie za wszystkich ludzi na drzewie krzyża. Poprzez zaś wywyższenie w zmartwychwstaniu i wniebowstąpieniu ziarno to wzrosło i stało się wielkim i chwalebnym drzewem. Papież Grzegorz I Wielki ujął to tak: „Ziarnem bowiem było, gdy Chrystus umarł, drzewem, gdy zmartwychwstał. Ziarnem było przez uniżenie ciała, drzewem przez potęgę majestatu” (Tamże). My, ludzie wierzący, zaś możemy ukrywać się w gałęziach tego boskiego drzewa, które daje nam duchowe schronienie. Chrystus porównał też swoje królestwo do kwasu, który niewiasta włożyła w trzy miary mąki. Jest to znak wzrastającej miłości, która porusza serce i duszę. Ta miłość, która jest cnotą, powinna się w nas rozwijać i przemieniać ku doskonałości. Zgodnie z nauczaniem magisterium Kościoła, wyrażonym przez „Katechizm Kościoła katolickiego”, „[m]iłość jest cnotą teologalną, dzięki której miłujemy Boga nade wszystko dla Niego samego, a naszych bliźnich jak siebie samych ze względu na miłość Boga” (KKK 1822). O takiej miłości to właśnie mówił Mesjasz, a nie o jakimś bliżej nieokreślonym uczuciu. O decyzji by kochać Boga i bliźniego, nie o kaprysie nieokiełznanej duszy.

Proroctwo, o którego wypełnieniu mówił Syn Boży na końcu dzisiejszej Ewangelii, było zawarte w jednym z psalmów dawidowych (Ps 78, 2). Sam styl mówienia i nauczania Mesjasza, a dokładniej używanie przypowieści, był w ten sposób zapowiedziany przez natchnionego autora. Ciekawym zagadnieniem jest samo znaczenie przypowieści w religijnej mentalności ludu hebrajskiego. Żydzi przyzwyczajeni byli bowiem do przyswajania różnorakich nauk poprzez opowiadania i słuchanie opowieści. Przypowieść, w języku greckim i hebrajskim, oznacza zaś jakieś porównanie, przysłowie czy też maksymę moralną. Taka forma, niewątpliwie ułatwiająca nauczanie tłumów, była stosowana wyjątkowo często w świecie żydowskim, ale również przez niektórych Greków i Rzymian. Celem stosowania przypowieści było wyłożenie jakiejś ogólnej prawdy w formie maksymy za pomocą porównania. Zawsze jest ona oparta na otaczającej rzeczywistości, czyli to znaczy, że opisywane w niej wydarzenia mogły się naprawdę wydarzyć, więc nie jest to rodzaj fantazji lub baśni. Nie jest ona także alegorią, bo nie opiera się na szeregu metafor. Choć jest to rodzaj krótkiej opowieści wymyślonej i opracowanej przez mówcę, tak jednak jej celem jest zawsze przybliżenie prawdy o Bogu i świecie, a nie jedynie ściągnięcie uwagi słuchaczy (Por. Ks. Jan Stępień, „Przypowieść”, w: „Podręczna encyklopedia biblijna”, t. 2, Poznań – Warszawa – Lublin 1959, s. 366-367).

Dominik Bartsch