Papież – przyjaciel Polaków. 108 lat temu kard. Achille Ratti złożył pokłon Królowej Polski
W lipcu 1918 roku przyszły Pius XI podczas swojej pierwszej podróży poza Warszawę postanowił odwiedzić sanktuarium Królowej Polski w Częstochowie.
Kiedy Achille Ratti przybył do Warszawy 29 maja 1918 r., Polska nie była jeszcze niepodległym państwem. Kraj był wciąż podzielony i znajdował się pod kontrolą okupacyjnych władz wojskowych. Papież Benedykt XV wysłał ks. prał. Rattiego jako wizytatora apostolskiego, aby bezpośrednio poznał sytuację Kościoła i ludności katolickiej oraz reprezentował wobec narodu polskiego troskę Stolicy Apostolskiej.
Dzień po przybyciu, w uroczystość Bożego Ciała, hierarcha mógł osobiście przekonać się o wierze Polaków, uczestnicząc w uroczystej procesji ulicami Warszawy. Po kilku tygodniach Ratti zapragnął odwiedzić serce kultu maryjnego w Polsce, udając się do Częstochowy.
„Pierwsza wizyta będzie u Matki Bożej Częstochowskiej”
4 lipca 1918 r., pisząc do abp. Bonaventury Cerrettiego, sekretarza Kongregacji Nadzwyczajnych Spraw Kościelnych, wizytator informował: „Pierwsza wizyta będzie u Matki Bożej Częstochowskiej, a w drodze powrotnej zatrzymam się w Kielcach”. Decyzję o pielgrzymowaniu do Częstochowy podjął więc, zanim jeszcze otrzymał niezbędne zezwolenia na podróżowanie po terenach znajdujących się pod obcą okupacją.
14 lipca, po uzyskaniu od władz okupacyjnych swobody przemieszczania się po kraju, Ratti zanotował w swoim Dzienniku: „Tak więc pierwszym skorzystaniem ze swobody poruszania się i pierwszą wizytą poza Warszawą będzie wizyta u «Królowej Polski»”. Tego samego dnia wieczorem, o godz. 22.27, wyjechał z warszawskiego dworca kolejowego.
Wizytator apostolski przybył do Częstochowy 15 lipca o czwartej nad ranem. Na dworcu oczekiwał na niego przeor paulinów – późniejszy generał zakonu – o. Wacław Markiewicz.
W Dzienniku zapisał swoje pierwsze wrażenia z sanktuarium jasnogórskiego. Po przejściu przez rozległe place i długie budynki przeznaczone dla pielgrzymów, Ratti wszedł do kompleksu, który nadal zachowywał charakter twierdzy. Z okna swojego pokoju widział „wielki plac przed sanktuarium” oraz ołtarz polowy.
