Wielka Brytania: rekordowe dopłaty do unijnego budżetu w zamian za reset z Brukselą?

Problemy z domknięciem unijnego budżetu Bruksela zamierza rozwiązać dzięki pozyskaniu wpłat od Brytyjczyków, którzy chcą przyłączyć się do unijnego systemu energetycznego. Zjednoczone Królestwo - w zamian za znacznie tańszą niż rodzima energię, produkowaną przez francuskie reaktory jądrowe – miałoby wpłacać dotacje na fundusz spójności. Analitycy obawiają się, że reset z Brukselą po brexicie będzie ich słono kosztować.
Mieszkańcy Wielkiej Brytanii mają mieć jedne z najwyższych rachunków za prąd na świecie. By je obniżyć premier Andy Burnham próbuje obecnie negocjować reintegrację z UE. Chce pokazać wyborcom korzyści płynące z jego polityki ponownego połączenia z unią po brexicie.
Europoseł Sandro Gozi, który jest ściśle zaangażowany w negocjacje, oczekuje, że Wielka Brytania wpłaci składki do unijnego funduszu spójności, w ten sposób niejako łatając dziurę w budżecie unijnym, który jest obecnie negocjowany. - Każdemu porozumieniu w sprawie udziału Wielkiej Brytanii w europejskim rynku energii elektrycznej musi towarzyszyć wkład finansowy Wielkiej Brytanii w politykę spójności - ogłosił Gozi, który jest szefem delegacji Parlamentu Europejskiego w ramach partnerstwa parlamentarnego UE-Wielka Brytania.
Zgodnie z danymi, brytyjskie gospodarstwa domowe płacą najwyższe rachunki za energię elektryczną w klubie państw G7. Cena kilowatogodziny jest o około pięć pensów (0,06 euro) wyższa od mediany. Londyn planuje podłączyć się do europejskiego rynku energii elektrycznej do 2028 roku. Chce uzyskać dostęp do tańszej francuskiej energii jądrowej.
Konkretne postępy w tej sprawie miałyby być osiągnięte 20 listopada podczas szczytu Wielka Brytania-UE w Brukseli, na który udaje się Burnham.
Rozmowy będą odbywać się w cieniu negocjacji budżetowych. Obecnie Niemcy toczą zaciekły spór z Włochami i innymi krajami w sprawie ograniczenia funduszu spójności. 27 państw członkowskich UE nie może dojść do porozumienia odnośnie do cięć wydatków. Unijny budżet na lata 2028-2034 ma wzrosnąć do rekordowej kwoty około 2 bilionów euro.
Oczekuje się, że europosłowie formalnie zażądają wpłat od Brytyjczyków na biedniejsze regiony Europy w zamian za dostęp do rynku energii.
Fundusz Spójności ma wynieść 392 miliardy euro, co stanowi około jednej trzeciej obecnego siedmioletniego budżetu UE. Dopłat od Brytyjczyków oczekują m.in. Holendrzy, Niemcy, Duńczycy, Luksemburczycy i Belgowie, który napisali list w tej sprawie datowany na 6 listopada br.
Lucy Rigby, sekretarz ekonomiczna w rządzie Partii Pracy, przyznała w zeszłym tygodniu, że dyskusje w tej kwestii już się rozpoczęły.
Brytyjski „The Spectator” zastanawia się, ile faktycznie będzie kosztować reset z UE zaproponowany przez Andy'ego Burnhama. Na razie brytyjski minister spraw zagranicznych Ed Miliband przyznał, że zacieśnienie relacji z UE będzie miało swoją cenę dla Wielkiej Brytanii.
Gazeta wskazuje, że „w obliczu opłakanego stanu finansów publicznych słuszne jest, aby kraj ten otrzymał szczegółowe zestawienie kosztów resetu”. Na razie premier zobowiązał się do „uczciwej dyskusji” na temat zacieśnienia relacji z Europą i wymiar finansowy jest warunkiem koniecznym tej wymiany.
„The Spectator” przypomina, że Komisja Europejska przygotowuje budżet na lata 2028–2034 i ma on być dwukrotnie wyższy niż obecne ramy finansowe. Bruksela oczekuje od państw zwiększenia wpłat z 0,9% PKB (jak w 2019 r.) do 1,26%.
„Poza zwyczajowo przesadnymi wydatkami na Wspólną Politykę Rolną i walkę z pandemią COVID-19, do stale rozszerzających się kompetencji Komisji wprowadzono nowe, kosztowne uprawnienia podatkowe, od handlu emisjami dwutlenku węgla przez odpady elektryczne po nowy unijny podatek od przedsiębiorstw, nie wspominając o rozszerzeniu członkostwa w UE. To ostatnie ma objąć Albanię, Mołdawię i Bałkany Zachodnie, które odniosą korzyści netto z hojności UE” – przypomina gazeta.
Medium przywołało także najnowsze wyliczenia francuskiego Senatu, a Francja jest krajem o podobnym bogactwie i wielkości co Wielka Brytania. Z raportu wynika, że składki Francji na rzecz UE stanowiłaby drugi co do wielkości wydatek w budżecie na 2026 rok (wzrost o 5,7 mld euro – równowartość 4,8 mld funtów). Te koszta musiałyby znacząco rosnąć w nadchodzących latach.
Wzrost wpłat do unijnego budżetu w przypadku i tak już trudnej sytuacji budżetowej Francji polaryzuje scenę polityczną. Marine Le Pen obiecuje zmniejszyć o połowę francuską składkę netto w wysokości 13 mld euro (10,9 mld funtów) do budżetu UE, drugą co do wielkości po Niemczech.
Bruksela zastanawia się w obliczu tego faktu, skąd pozyskać brakujące środki. Brytyjska propozycja resetu wydaje się „darem niebios dla Komisji”. Zresztą rząd Partii Pracy już zaczął stopniowo zasilać UE pieniędzmi w ramach resetu. Od 1 stycznia Wielka Brytania ponownie przystąpi do unijnego programu wymiany studenckiej Erasmus, którego koszt, według szacunków Biblioteki Izby Gmin, wyniesie 570 milionów funtów za pierwszy rok.
Burnham zasugerował również, że Wielka Brytania może przeznaczyć do 450 milionów funtów rocznie na zapewnienie studentom z UE zniżek na czesne.
W zeszłym tygodniu Hamish Falconer, minister odpowiedzialny za rozmowy z UE, obiecał możliwość dopłat do unijnych programów infrastrukturalnych dla biedniejszych części UE. Burnham ma także podpisać umowę umożliwiającą obywatelom UE poniżej 30. roku życia zamieszkanie, pracę i naukę w Wielkiej Brytanii przez trzy lata, w zamian za podobne warunki dla młodych Brytyjczyków.
„The Time” szacuje, że zacieśnienie relacji Wielkiej Brytanii z UE może kosztować kraj nawet do 750 mln funtów tygodniowo.
Źródło: euractiv.com, specator.com, thetimes.com
AS






