Włochy: Przyjęto ustawę o zwalczaniu antysemityzmu. Możliwość krytyki Izraela jeszcze bardziej ograniczona

Antysemityzm-7.jpg
fot. Pixabay

Rząd Giorgi Meloni przeforsował kontrowersyjną ustawę w sprawie zwalczania antysemityzmu. Koalicja centrowo-prawicowa przyjęła definicję antysemityzmu Międzynarodowego Sojuszu na rzecz Pamięci o Holokauście (IHRA), która ogranicza możliwość krytykowania polityki państwa Izrael.

Najnowsza ustawa jest zgodna z unijną strategią zwalczania antysemityzmu z 2021 roku, która opiera się na trzech filarach: zapobieganiu wszelkim formom antysemityzmu, ochronie i wspieraniu życia żydowskiego oraz promowaniu badań, edukacji i pamięci o Holokauście.

Przyjęta ustawa na nowo rozpaliła debatę nad granicami między zwalczaniem nienawiści wobec Żydów a ochroną wolności wypowiedzi o charakterze politycznym.

Zróbmy to razem!

Zgodnie z najnowszą regulacją, do włoskiego porządku prawnego wchodzi robocza definicja antysemityzmu przyjęta przez IHRA w 2016 roku pierwotnie przez 31 państw członkowskich.

Według niej antysemityzm to „określone postrzeganie Żydów, które może się wyrażać jako nienawiść do nich. Antysemityzm przejawia się zarówno w słowach, jak i czynach skierowanych przeciwko Żydom lub osobom, które nie są Żydami, oraz ich własności, a także przeciw instytucjom i obiektom religijnym społeczności żydowskiej”.

Podano przykłady antysemityzmu: „manifestacje antysemityzmu mogą obejmować ataki na państwo Izrael postrzegane jako zbiorowość żydowska. Jednak nie można uznać za antysemicką krytyki Izraela podobnej do kierowanej pod adresem jakiegokolwiek innego państwa. Antysemityzm bowiem często wiąże się z oskarżeniami Żydów o spiskowanie przeciwko ludzkości i jest często przywoływany w celu obarczania Żydów winą za to, że ‘dzieje się źle’. Obecny jest w mowie, piśmie, formach wizualnych i działaniu, bazując na złowrogich stereotypach i negatywnych cechach charakteru”.

Dodano, że „współczesne przejawy antysemityzmu w życiu publicznym, mediach, szkołach, miejscach pracy i sferze religijnej mogą, biorąc pod uwagę ogólny kontekst, polegać między innymi na: nawoływaniu do zabijania lub krzywdzenia Żydów w imię radykalnej ideologii lub ekstremistycznych poglądów religijnych, pomocy w takich czynach lub usprawiedliwianiu ich;

formułowaniu kłamliwych, odmawiających człowieczeństwa, demonizujących lub stereotypowych opinii o Żydach lub ich zbiorowej władzy, zwłaszcza, choć nie tylko, w postaci mitu o międzynarodowym spisku żydowskim lub o kontrolowaniu przez Żydów mediów, gospodarki, rządu lub innych społecznych instytucji;

oskarżaniu Żydów jako narodu o odpowiedzialność za rzeczywiste lub wyimaginowane czyny popełnione przez jedną osobę lub grupę Żydów, a nawet za czyny popełnione przez osoby niebędące Żydami;

negowaniu faktu, zakresu, mechanizmów (np. komór gazowych) lub intencjonalności ludobójstwa narodu żydowskiego dokonanego przez narodowosocjalistyczne Niemcy oraz ich zwolenników i sojuszników podczas II wojny światowej (Holokaust);

oskarżaniu Żydów jako narodu lub Izraela jako państwa o wymyślenie lub wyolbrzymianie Holokaustu;

oskarżaniu obywateli żydowskich o bycie bardziej lojalnym wobec państwa Izrael lub wobec rzekomych międzynarodowych interesów żydowskich niż wobec swojego kraju;

odbieraniu Żydom prawa do samostanowienia, np. przez wyrażanie poglądu, że istnienie państwa Izrael jest przedsięwzięciem rasistowskim;

stosowaniu podwójnej miary przez wymaganie od Izraela zachowania, którego nie oczekuje się lub nie wymaga od jakiegokolwiek innego państwa demokratycznego;

wykorzystywaniu symboli i obrazów kojarzonych z klasycznym antysemityzmem (np. spowodowanie śmierci Jezusa, używanie krwi chrześcijańskich dzieci do rytuału religijnego) w charakterystyce Izraela lub Izraelczyków;

porównywaniu współczesnej polityki Izraela z polityką nazistów;

obarczaniu Żydów jako ogółu odpowiedzialnością za czyny państwa Izrael”.

Izba Deputowanych w Rzymie zatwierdziła ustawę 17 listopada 147 głosami „za”, przy sprzeciwie 93 głosów i 5 wstrzymujących się. Wcześniej Senat przyjął projekt ustawy 4 marca br. przy poparciu 105 deputowanych, sprzeciwie 24 i 21 głosach wstrzymujących się. Zainicjował go już w styczniu 2024 roku Massimiliano Romeo, lider frakcji Ligi wraz z innymi senatorami Ligi, Daisy Pirovano i Giorgio Marią Bergesio.

W ostatecznym głosowaniu w Izbie niższej do centroprawicowej koalicji dołączyli parlamentarzyści z partii opozycyjnych Italia Viva i Azione, a także Benedetto Della Vedova z +Europa. Przeciwni byli posłowie Partii Demokratycznej (PD), Ruchu Pięciu Gwiazd (M5S) i Sojuszu Zieloni-Lewica (AVS). Futuro Nazionale także sprzeciwili się regulacji. Przemawiając w imieniu partii, Rossano Sasso stwierdził, że tekst „niewątpliwie otwiera drogę do myślozbrodni”.

Były burmistrz Turynu Piero Fassino wskazywał, że już sam „Antysyjonizm to nic innego jak forma antysemityzmu”.

Co istotne, Włochy są od dawna członkiem założonej w 1998 roku międzyrządowej organizacji IHRA, która zrzesza obecnie 35 państw.

Jej robocza definicja została przyjęta na posiedzeniu plenarnym w Bukareszcie w maju 2016 roku, aby ułatwić ściganie przestępstw związanych z antysemityzmem.

Włosi przeciwni przyjęciu ustawy wprowadzającej do systemu prawnego roboczą definicję antysemityzmu IHRA podnoszą, że stworzy to niepewność co do tego, gdzie kończy się uzasadniona krytyka polityczna państwa Izrael, a gdzie zaczyna się antysemityzm.

Politycy z partii PD, Ruchu Pięciu Gwiazd (M5S) i AVS obawiają się wzmożonej kontroli aktywizmu propalestyńskiego, atakowania za wzywanie do bojkotu i krytykę izraelskich operacji wojskowych, potencjalnie zachęcając do autocenzury na uniwersytetach i w debacie publicznej. Wiceszef AVS, Angelo Bonelli nazwał regulację „ustawą kneblującą”.

Swoje krytyczne uwagi wyraziła także Amnesty International we Włoszech, wskazując na zagrożenie dla wolności słowa.

Rząd przekonuje, że nowe przepisy uderzają w nienawiść wobec Żydów, a nie polityczne opinie. - Przepisy nie zawierają systemu sankcji i nie zabraniają krytyki Izraela - zapewniał sprawozdawca ustawy w Izbie, Paolo Emilio Russo z Forza Italia.

W istocie, regulacja nie wprowadza nowych przestępstw ani kar finansowych. Wcześniejsza propozycja dotyczyła wprowadzenia ewentualnego zakazu demonstracji, ale została wycofana podczas rozpatrywania ustawy przez Senat w związku z obawami o wolność zgromadzeń i wolność wypowiedzi politycznych.

Z prawnego punktu widzenia ustawa nie uznaje krytyki Izraela za przestępstwo ani nie wprowadza nowych kar za wyrażanie poglądów propalestyńskich.

Ustawa dostarcza jednak władzom publicznym punktu odniesienia do identyfikacji antysemityzmu, pozostawiając ogromną swobodę interpretacyjną w zakresie egzekwowania istniejących przepisów dotyczących tak zwanej mowy nienawiści.

Podżeganie do nienawiści lub przemocy wobec Żydów, a także dyskryminacja o podłożu antysemickim, mogą być ścigane na mocy obowiązującego już od 1993 roku prawa karnego, w szczególności ustawy Mancino. Najnowsza regulacja rozszerza możliwość interpretacji tego, co stanowi mowę antysemicką.

Ustawa przewiduje również odnawianie przez rząd co trzy lata Narodowej Strategii Przeciwdziałania Antysemityzmowi i instytucjonalizuje rolę krajowego koordynatora w Kancelarii Premiera, którego zadaniem jest nadzorowanie działań instytucji publicznych.

Dokument zobowiązuje do śledzenia „mowy nienawiści” w internecie, szkolenia nauczycieli i usprawnienia systemu gromadzenia danych o incydentach antysemickich. Uniwersytety będą zobowiązane do wdrożenia wewnętrznych środków zapobiegania, monitorowania i reagowania na antysemityzm. Przewidziano szkolenia w siłach zbrojnych, policji i sądownictwie.

Akt prawny został przyjęta z zadowoleniem przez Livię Ottolenghi z Włoskiego Związku Gmin Żydowskich (UCEI).

Regulacja jest zgodna z unijną strategią zwalczania antysemityzmu z 2021 roku, która opiera się na trzech filarach: zapobieganiu wszelkim formom antysemityzmu, ochronie i wspieraniu życia żydowskiego oraz promowaniu badań, edukacji i pamięci o Holokauście. W strategii podkreślono, że ma ona na celu „wyjście poza samo reagowanie na antysemityzm i zintensyfikowanie działań, mających aktywnie zapobiegać i zwalczać antysemityzm we wszystkich jego formach oraz zapewnić, że życie społeczności żydowskiej będzie nadal rozwijało się w sposób inkluzywny”.

Komisja Europejska w swojej strategii położyła nacisk na upowszechnienie roboczej definicji antysemityzmu, opracowanej przez Europejskie Centrum Monitorowania Rasizmu i Ksenofobii (EUMC), która stała się podstawą roboczej definicji antysemityzmu Międzynarodowego Sojuszu na rzecz Pamięci o Holokauście (IHRA).

Unijna strategia na celownik wzięła skrajne ugrupowania, głoszące „prawicowy, lewicowy lub islamistyczny ekstremizm” i „antysyjonizm”, kryjacy się także w centrowych partiach. „Mowa i zachowanie antysemickie mogą być otwarte lub zawoalowane, świadome lub nieświadome. Antysemityzm może przybrać formę czynów nielegalnych, które są karalne na mocy prawa UE i prawa krajowego. Przejawy antysemityzmu mogą obejmować antysemityzm związany z Izraelem” i to jest „najbardziej powszechna forma antysemityzmu w internecie, z jaką Żydzi spotykają się w dzisiejszej Europie”. „Długotrwałe antysemickie mity spiskowe i dezinformacja, choć niekoniecznie nielegalne, są szkodliwe. Utrwalają uprzedzenia i stereotypy oraz mogą prowadzić do dyskryminacji, marginalizacji, radykalizacji i przestępstw z nienawiści”, dodano.

W strategii czytamy, że już od 2017 roku Komisja stosuje niewiążącą prawnie definicję roboczą antysemityzmu Międzynarodowego Sojuszu na rzecz Pamięci o Holokauście (definicja IHRA) jako „praktyczne narzędzie doradcze i podstawę pracy w walce z antysemityzmem”. Międzynarodowy Sojusz na rzecz Pamięci o Holokauście (IHRA) jednoczy rządy i ekspertów, aby umacniać, rozwijać i promować edukację, pamięć i badania na temat Holokaustu na całym świecie, a także aby dbać o wypełnianie zobowiązań wynikających z Deklaracji Sztokholmskiej z 2000 roku.

KE w czasie prezentacji strategii zwróciła uwagę na konieczność zacieśnienia współpracy z korporacjami Big Tech „w celu zwalczania antysemityzmu w internecie, lepszej ochrony miejsc publicznych i miejsc kultu, powołania europejskiego centrum badań nad współczesnym antysemityzmem oraz utworzenia sieci miejsc, w których dokonała się zagłada Żydów”. UE ma być liderem globalnej walki z antysemityzmem. - Strategia, którą dziś przedstawiamy, to przełom w naszym sposobie reagowania na antysemityzm. Zobowiązujemy się dziś do wspierania życia żydowskiego w Europie w całej jego różnorodności – podkreśliła Ursula von der Leyen, prezentując strategię w 2021 roku. Szefowa KE dodała, że władze UE „chcą widzieć ponowny rozkwit żydowskiego życia w sercu naszych społeczności”. Wprost stwierdziła, że nie będzie możliwy pomyślny rozwój Europy bez stworzenia bezpiecznych warunków do rozwoju wspólnoty żydowskiej.

- Antysemityzm jest nie do pogodzenia z wartościami Unii Europejskiej i naszym europejskim sposobem życia. Ta strategia – pierwsza tego rodzaju w historii – jest wyrazem naszego zobowiązania do jego zwalczania we wszelkich postaciach oraz do zapewnienia przyszłości żydowskiego życia w Europie i poza nią. Jesteśmy to winni ofiarom Zagłady, jesteśmy to winni ocalałym i jesteśmy to winni przyszłym pokoleniom – mówiła z kolei Margaritis Schinas, wiceprzewodnicząca ds. promowania europejskiego stylu życia. Strategia „Ku Unii Europejskiej wolnej od antysemityzmu” ma być uzupełniona o kroki podejmowane przez KE na arenie międzynarodowej w celu przeciwdziałania antysemityzmowi na całym świecie.

Pierwszy filar strategii przewidywał uruchomienie funduszy unijnych na opracowanie i wdrożenie krajowych strategii zwalczania antysemityzmu, utworzenie ogólnoeuropejskiej sieci organizacji żydowskich oraz „zaufanych podmiotów sygnalizujących pojawianie się w Internecie niezgodnych z prawem nienawistnych wypowiedzi”. Miały powstawać portale zwalczające antysemickie treści. KE wraz z firmami Big Tech ma przeciwdziałać nielegalnemu wystawianiu i sprzedaży w Internecie książek, symboli i pamiątek o charakterze nazistowskim. Zgodnie z II filarem strategii, KE skupi się na ochronie i wspieraniu życia żydowskiego w UE. Bruksela zasugerowała, że państwa członkowskie powinny także chętniej korzystać ze wsparcia Europolu w celu zwalczania działań antyterrorystycznych w Internecie i w przestrzeni realnej.

III filar strategii dotyczy edukacji, badań naukowych i pamięć o Holokauście,  przewidując tworzenie sieci miejsc, w których dokonała się zagłada, np. kryjówek lub miejsc egzekucji. Autorzy strategii zwracają uwagę, że obecnie co dwudziesty Europejczyk nigdy nie słyszał o Holokauście. By zachować tę pamięć Komisja wesprze powstanie sieci młodzieżowych ambasadorów europejskich, upowszechniających pamięć o zagładzie Żydów. Wyłoży także fundusze na utworzenie europejskiego centrum badań nad współczesnym antysemityzmem oraz życiem żydowskim. Ma ono powstać we współpracy z państwami członkowskimi i społecznością naukową.

Źródło: brusselssignal.eu, PCh24.pl

AS

Zróbmy to razem!
Będziemy mogli trwać w naszej walce o Prawdę wyłącznie wtedy, jeśli Państwo – nasi widzowie i Darczyńcy – będą tego chcieli. Dlatego oddając w Państwa ręce nasze publikacje, prosimy o wsparcie misji naszych mediów.
Wybierz kwotę: