Austria: lawinowo rośnie liczba „wspomaganych samobójstw”. Głównymi ofiarami są kobiety

Od czasu legalizacji tak zwanego wspomaganego samobójstwa w Austrii w 2022 roku dramatycznie wzrosła liczba eutanazji aż o 267 proc. w ciągu zaledwie trzech lat. Najbardziej dotyka ona kobiety. Wspomagane samobójstwo odpowiada już za jedną trzecią wszystkich samobójstw popełnianych w tym kraju przez osoby płci pięknej.
Zgodnie z danymi rządu, w 2025 roku w Austrii odnotowano wzrost liczby „wspomaganych samobójstw” o 267 proc. w porównaniu z pierwszym rokiem ich dopuszczalności, przy czym prawie jedną trzecią (32 proc.) wszystkich zgonów kobiet w wyniku samobójstw, stanowią obecnie tak zwane „wspomagane samobójstwa”. W przypadku mężczyzn w ten sposób umiera jedna dziesiąta z nich (9 proc.).
W związku z tymi danymi do minister zdrowia Austrii, Korinny Schumann kierowane są apele o wszczęcie pilnego, niezależnego dochodzenia. Dane pochodzą z raportu pt. „Samobójstwa i zapobieganie samobójstwom w Austrii” opublikowanego w tym miesiącu przez Federalne Ministerstwo Pracy, Spraw Społecznych, Zdrowia, Opieki i Ochrony Konsumentów.
Ujawnia on, że w zeszłym roku odnotowano 198 zgonów w wyniku „wspomaganego samobójstwa”, co stanowi wzrost o 77 proc. w porównaniu z 2024 rokiem, kiedy odnotowano 112 zgonów, oraz wzrost o 267 proc. w porównaniu z 2022 r., pierwszym pełnym rokiem funkcjonowania „wspomaganego samobójstwa”, kiedy odnotowano 54 zgony.
Co istotne, Austria ma jedne z najbardziej rozbudowanych przepisów dotyczących możliwości ubiegania się o „wspomagane samobójstwo” na świecie. To jeden z niewielu krajów, w których dana osoba może kwalifikować się do zastosowania tej metody eutanazyjnej wyłącznie z powodu choroby psychicznej.
Kanada, która rzekomo ma mieć jedne z bardziej restrykcyjnych regulacji eutanazyjnych, niedawno odrzuciła rozszerzenie „wspomaganego samobójstwa” wyłącznie na osoby z chorobami psychicznymi.
W przypadku Austrii, dana osoba może kwalifikować się do „wspomaganego samobójstwa” nawet wtedy, gdy nie jest śmiertelnie chora. Wystarczy, że będzie się odczuwać jakieś dolegliwości związane z podeszłym wiekiem, by móc się uśmiercić w majestacie prawa.
W 2025 roku tak zwane wspomagane samobójstwo stanowiło 14,6 proc. wszystkich samobójstw w kraju. Co jest szczególnie niepokojące, to fakt, że Austria wychodzi gorzej na tle statystyk z innych krajów, jeśli uwzględni się liczbę samobójstw eutanazyjnych dokonanych w czwartym roku od legalizacji tego haniebnego procederu. Przykładowo na Hawajach liczba zgonów z powodu „wspomaganego samobójstwa” stanowiła 13,07 proc. w czwartym roku funkcjonowania regulacji dopuszczających eutanazję. W Kalifornii w tym samym okresie „wspomagane samobójstwa” stanowiły 10,71 proc. zgonów, w Oregonie - 3,99 proc.
Wynika z tego, że wbrew zapewnieniom działaczy, którzy lobbowali za legalizacją „wspomaganego samobójstwa”, liczba samobójstw nie zmniejszyła się, wręcz przeciwnie – stale obserwuje się wzrost całkowitego wskaźnika samobójstw w kraju. Łączna liczba zgonów z powodu „samobójstwa wspomaganego” i niewspomaganego w Austrii rośnie z roku na rok. W 2021 roku odnotowano 1099 samobójstw, w 2022 roku było ich 1276, a w 2023 roku – 1310, w 2024 roku – 1353.
Wskaźnik samobójstw wzrósł z 12,28 w 2021 roku do 14,09 w 2022 roku, 14,35 w 2023 roku, 14,50 w 2024 roku i 14,70 w 2025 roku. Między 2021 a 2025 rokiem wskaźnik wzrósł o 19,7 proc. W Austrii rośnie także ogólna liczba samobójstw, z 12,28 na 100 000 osób w 2021 roku do 12,55 w 2025 roku.
Jeszcze w pozwie z 2022 roku wspieranym przez Austriackie Towarzystwo na rzecz Humanitarnego Końca Życia (ÖGHL), wnioskodawcy reprezentowani przez prawnika Wolframa Prokscha twierdzili, że nie ma dowodów na to, iż legalizacja „wspomaganego samobójstwa” prowadzi do zwiększenia liczby samobójstw. W jednej ze spraw z 2020 roku ta sama organizacja przekonywała, że legalizacja eutanazji z większym prawdopodobieństwem niż zakaz przyczyni się do zmniejszenia liczby samobójstw.
Podobne argumenty wysuwali lobbyści pro-eutanazyjni w innych państwach np. w Wielkiej Brytanii organizacja Dignity in Dying, działająca na rzecz legalizacji „wspomaganego samobójstwa”, twierdziła w 2016 roku, że zapewnienie osobom nieuleczalnie chorym dostępu do „wspomaganego samobójstwa” „zmniejszy liczbę osób odbierających sobie życie”.
Również badania opublikowane w recenzowanym czasopiśmie „Southern Medical Journal” dowodzą, że legalizacja „wspomaganego samobójstwa” wiązała się ze wzrostem o 6,3 proc. łącznych wskaźników samobójstw w USA. W Austrii w 2025 roku „wspomaganego samobójstwa” dokonała co najmniej jedna osoba w wieku zaledwie 20 lat. Zgodnie bowiem z prawem austriackim, choroba psychiczna może być jedynym kwalifikującym się stanem i nie musi być śmiertelna.
Austriacki krajowy program zapobiegania samobójstwom, Suicide Prevention Austria (SUPRA) obawia się, że medykamenty stosowane w przypadku tak zwanego wspomaganego samobójstwa mogą trafić do dzieci i innych nieumyślnych odbiorców. Chodzi o to, że przepisanie środki umożliwiające dokonanie samobójstwa mogą pozostawać w posiadaniu danego odbiorcy przez lata. Istnieje możliwość, że przypadkowo lub celowo dzieci i dorośli inni niż adresat zażyją te środki.
„Jedną z kwestii, która od lat pozostaje nierozwiązana, jest miejsce przechowywania nieodebranych śmiercionośnych preparatów. Nie jest jasne, gdzie są one przechowywane ani jak można zapewnić, że nie zostaną przypadkowo zażyte ani zażyte przez osoby trzecie” – twierdzi SUPRA.
Kwestię tę poruszono również w austriackim parlamencie, gdzie posłowie FPÖ stwierdzili, że dzieci są szczególnie narażone na przypadkowe zażycie pigułek „wspomagających samobójstwo”. W związku z tym zaapelowali o bezpieczne przechowywanie, udokumentowany nadzór oraz obowiązkowy zwrot lub bezpieczne zniszczenie niewykorzystanych śmiercionośnych środków.
„Między 1 stycznia 2022 roku a 1 grudnia 2025 roku 355 aptek w Austrii wydało 721 leków. 103 zwrócono, a liczba zgonów wyniosła 239. Pozostaje około 380 leków, których miejsce pobytu jest nieznane, ponieważ, jak usłyszeliśmy w komisji, nie ma wyznaczonego organu, który byłby rzeczywiście odpowiedzialny za ich zwrot” – zwróciła uwagę w parlamencie jedna z posłanek.
Środki te mogą wędrować zagranicę i służyć osobom pragnącym popełnić samobójstwo.
Raport austriackiego ministerstwa ujawnia również, że cztery lata po zalegalizowaniu „wspomaganego samobójstwa” w kraju, odpowiedzialność za wdrożenie „Gromadzenia i oceny danych na temat wspomaganego samobójstwa” w ramach krajowego planu działania „nie została jeszcze ustalona”.
W raporcie nie opublikowano danych na temat powikłań, które mogły wystąpić podczas „wspomaganego samobójstwa”. Co więcej, raport nie publikuje żadnych danych na temat przyczyn „wspomaganego samobójstwa”.
Jak się okazuje, najwięcej zgonów z powodu „wspomaganego samobójstwa” odnotowano w Tyrolu (w 2025 roku były tam 23 zgony). Alisdair Hungerford-Morgan, dyrektor generalny Right To Life, zwrócił się z apelem do władz austriackich o wszczęcia niezależnego dochodzenia w sprawie ustawy o wspomaganym samobójstwie. Chodzi o ustalenie, „dlaczego liczba zgonów wzrosła tak szybko i czy zabezpieczenia przewidziane w ustawie chronią w praktyce osoby bezbronne?”.
Austriackie Ministerstwo Sprawiedliwości wskazuje, że o eutanazję mogą ubiegać się osoby żyjące z „poważną, przewlekłą chorobą z uporczywymi objawami, której konsekwencje trwale upośledzają cały tryb życia”. Chodzi zarówno o choroby fizyczne, jak i psychiczne. Prawo „nie rozróżnia” ich.
Kościół nieustannie powtarza, że eutanazja w każdej formie jest niedopuszczalna. Kongregacja Nauki Wiary w dokumencie „Samaritanus bonus: o opiece nad osobami w krytycznych i końcowych fazach życia” z 2000 r. przypomniała naukę Kościoła i potępiła wszelkie formy eutanazji.
Dokument pojawił się w związku z wątpliwościami duszpasterzy co do udzielania sakramentów osobom, które postanowiły uśmiercić się z pomocą medyków. Kongregacja zauważyła, że „człowiek, w jakimkolwiek stanie fizycznym i psychicznym by się nie znajdował, zachowuje swoją pierwotną godność stworzenia na obraz Boży”.
Kongregacja dodaje, że „życie jest darem świętym i nienaruszalnym, a każdy człowiek, stworzony przez Boga, ma powołanie transcendentne i wyjątkową więź z Tym, który daje życie, ponieważ Bóg niewidzialny […] w nadmiarze swej miłości oferuje każdemu człowiekowi plan zbawienia, aby można było powiedzieć: Życie zawsze jest dobrem. Człowiek jest powołany, aby zrozumieć głęboką motywację tego intuicyjnego przeświadczenia, które jest też faktem poznawalnym doświadczalnie”.
Życie jest „pierwszym dobrem jako warunek korzystania z każdego innego dobra”. „Nienaruszalna wartość życia jest podstawową prawdą prawa naturalnego i istotnym fundamentem porządku prawnego”. Kongregacja podkreśla, że „nie wolno nam zdecydować się na bezpośredni zamach na życie człowieka, nawet jeśli on sam tego żąda”, a „zabicie chorego, który prosi o eutanazję wcale nie oznacza uznania i docenienia jego autonomii, a wręcz przeciwnie, oznacza zaprzeczenie wartości jego wolności (…) oraz wartości jego życia przez odmówienie mu wszelkiej dalszej możliwości relacji międzyludzkich, sensu istnienia i rozwoju w życiu teologalnym. Ponadto na miejscu Boga decyduje się o momencie śmierci”.
Zarówno „spędzanie płodu, eutanazja i dobrowolne samobójstwo […] bardziej hańbią tych, którzy się ich dopuszczają, niż tych, którzy doznają krzywdy, i są jak najbardziej sprzeczne z czcią należną Stwórcy”.
Kongregacja piętnuje błędne rozumienie „współczucia”, to jest gdy usprawiedliwia się zakończenie życia pacjenta z powodu cierpienia określanego jako „nie do zniesienia”.
„W rzeczywistości – czytamy w Samaritanus bonus – ludzkie współczucie nie polega na powodowaniu śmierci, ale na akceptacji pacjenta, wspieraniu go w trudnościach, okazywaniu mu uczucia i uwagi oraz dostarczaniu środków łagodzących cierpienie”.
Przypomniano, iż „Kościół uważa, że musi potwierdzić jako naukę definitywną, iż eutanazja jest przestępstwem przeciwko życiu ludzkiemu, ponieważ tym aktem człowiek decyduje się bezpośrednio sprowadzić śmierć innej niewinnej istoty ludzkiej. Definicja eutanazji nie wypływa z wyważenia dóbr lub wartości, które znajdują się na szali, ale z dostatecznie określonego przedmiotu moralnego, a mianowicie z wyboru czynności lub jej zaniechania, która ze swej natury lub w zamierzeniu działającego powoduje śmierć w celu wyeliminowania wszelkiego cierpienia”.
Kongregacja wskazuje, że „eutanazja jest czynem wewnętrznie złym, z jakiejkolwiek okazji i w jakichkolwiek okolicznościach”. Nie jest dopuszczalna jakakolwiek współpraca w takim czynie, nie można również takiej czynności „prawomocnie nakazać”.
Kongregacja stwierdza jednoznacznie, że szeroko rozumiany personel medyczny „nie może oddawać się żadnej praktyce eutanatycznej, nawet na prośbę zainteresowanego, a tym bardziej jego krewnych. Nie istnieje bowiem prawo do arbitralnego dysponowania własnym życiem, zatem żaden pracownik służby zdrowia nie może czynić się wykonawcą prawa, które nie istnieje”.
Samo teoretyzowanie o możliwości legalizacji eutanazji i „samobójstwa wspomaganego” ze względu na „fałszywe prawo do wyboru śmierci zdefiniowanej niewłaściwie jako godna, tylko dlatego, że została wybrana”, jest nieuprawnione.
Źródło: righttolife.org.uk, PCh24.pl
AS






