Papież spoza Europy? Żadna rewolucja!
Według niektórych doniesień medialnych ewentualny wybór przez konklawe papieża spoza Europy będzie rewolucją. Tymczasem, jak pisze Luis Badilla na łamach portalu „Il sismografo”, na 265 papieży jedenastu z nich nie było mieszkańcami Starego Kontynentu. Wśród nieeuropejskich papieży było ośmiu mieszkańców Azji i trzech Afrykańczyków.
Wśród 8 papieży pochodzących z Azji trzech urodziło się w Ziemi Świętej: Szymon Piotr, Ewaryst i Teodor. Pierwszy papież, który zginął męczeńską śmiercią w Rzymie około 67 r., nie pochodził z Europy. Natomiast św. Ewaryst był biskupem Rzymu w latach 101-109 r, a jego ojciec był Żydem pochodzącym z Betlejem. Postać Ewarysta jest słabo znana historykom; wiadomo, że dokonał podziału Rzymu na 7 diakonii. Podobnie jak św. Piotr został umęczony. Natomiast Teodor I (papież w latach 642-649) był Grekiem, urodził się jednak w Jerozolimie. Podczas swojego pontyfikatu bronił doktryny katolickiej przed herezją monoteletyzmu głoszącą, że Chrystus, zarówno jako Bóg jak i jako Człowiek, miał jedną wolę. Teodor jest uważany za dobroczyńcę ubogich oraz rzymskich kościołów.
Aż pięciu następców św. Piotra urodziło się w Syrii. Byli to: Anicet, Jan V, Syzyniusz, Konstantyn i Grzegorz III. Anicet (155-166) zwalczał herezję gnostycką ( konkretnie tzw. sektę Walentynian). Zakazał też duchownym noszenia długich włosów. Z kolei Jan V (685-686) był papieżem przez około rok, z powodu złego stanu zdrowia większość swojego pontyfikatu był zmuszony spędzić w łóżku. Zdołał jednak uregulować stosunki prawne na Sardynii. Jeszcze krócej trwał pontyfikat Syzyniusza, który został wybrany 15 stycznia 708, a umarł 4 lutego tego roku. Trwająca 20 dni posługa Piotrowa należała do najkrótszych w historii papiestwa. Natomiast Konstantyn był papieżem w latach 708-715. Toczył walkę z uzurpatorem Cesarstwa Bizantyjskiego, który był zwolennikiem monoteletyzmu. Św. Grzegorz III (papież w latach 731-741) również także skonfliktowany z władzami Bizancjum. W 730 roku ogłosił synod, na którym potępił edykt bizantyjskiego cesarza Leona III, zakazujący czczenia obrazów i potępił ikonoklastów.
Afrykańczykami byli natomiast Wiktor I (189-199), Milcjades (311-314) i Gelazjusz I (492- 496). Wiktor I (189-199) był pierwszym papieżem, który znał łacinę. Jako pierwszy też nawiązał kontakty z dworem cesarskim, dzięki czemu doprowadził do uwolnienia chrześcijan skazanych na pracę w kopalni. Dążył też do ustanowienia świętowania Wielkanocy w pierwszą niedzielę po 4 dniu miesiąca Nisan. Z tą ostatnią decyzją polemizował św. Ireneusz z Lyonu. Natomiast Milcjades (311-314), zgodnie z Liber Pontificalis Afrykańczyk, zwalczał herezję donatystów, którzy głosili, że święcenia kapłańskie są ważne tylko w sytuacji, gdy udzielający ich szafarz żyje moralnie. Natomiast św. Gelazjusz I (papież w latach 492-496) zasłynął z rozdzielenia władzy cesarskiej od papieskie (doktryna dwuwładzy). Zwalczał liczne popularne wówczas herezje, takie jak arianizm (negujący Trójcę Świętą), monofizytyzm (pogląd zgodnie z którym natura boska Chrystusa „wchłonęła” Jego naturę ludzką), manicheizm (gnostycką doktrynę, uważającą materię za zło) i pelagianizm (pogląd nadmiernie akcentujący ludzką wolę i umniejszający rolę Bożej łaski).
Źródło: ekai.pl
mj
