„Skrajna prawica” na zamówienie. Komu służą skandaliczne insynuacje ministrów rządu Tuska?

„Skrajna prawica” to jeden z najłapczywiej chwytanych propagandowych kąsków. Jest na nią wielkie zapotrzebowanie. Ciągle przecież brak równowagi dla bandyckich ataków Antify, barbarzyńskich wyskoków Ostatniego Pokolenia, czy też ekscesów tak zwanych miejskich aktywistów. A przecież terroryzm i destrukcyjna przemoc albo choćby „zwyczajne” codzienne uprzykrzanie życia zwykłym ludziom „nie powinny” kojarzyć się z lewicą.

Dlatego czołowa agencja dyktująca globalny przekaz napisała w depeszy z Warszawy: „Tysiące zwolenników nacjonalistów zebrało się w Warszawie na kontrowersyjnym dorocznym marszu z okazji Dnia Niepodległości, powiązanym z ugrupowaniami skrajnie prawicowymi”. Pewnie pod wpływem krytyki, która wysypała się zaraz w mediach społecznościowych, redakcja dodała: „Jednak niektórzy uczestnicy twierdzili, że byli tam tylko po to, by okazać patriotyzm”. Mamy tu więc masę zwolenników „skrajnej” — czytaj: groźnej — prawicy plus margines zwykłych patriotów. Czyli dokładnie odwrotnie niż w rzeczywistości.

Ten sam Reuters kilka dni wcześniej określił seryjnego mordercę z Krakowa Michała Oksińskiego jako „polskiego sprawcę strzelaniny, prawdopodobnie inspirowanego ideologią skrajnie prawicową” (A Polish gunman likely influenced by far-right ideology).

W tym propagandowym combo został właściwie postawiony znak równości między rzeszą spokojnych ludzi zjednoczonych pod biało-czerwonymi flagami a psychopatycznym mordercą. Reutersowi się to skleja, powtarzającym za nim wielu mediom się to skleja, konsumentom mediów na całym świecie też się to ma sklejać.

Oczywiście, jak wiemy, środki przekazu dostały pretekst. Gdy śledztwo dopiero się rozpoczynało, minister spraw wewnętrznych powiedział o sprawcy do dziennikarzy: –  Pewnie najbliższe godziny i będziemy potrafili państwu powiedzieć więcej szczegółów, jeżeli chodzi o przyczyny tej masakry, czy sprawca był inspirowany, czy poza miejscem tego strasznego mordu współpracował z kimś. Tak jak powiedziałem, wszystko wskazuje na to, że zafascynowany był ideologiami skrajnie prawicowymi.

Marcin Kierwiński dostał w mediach szybką kontrę i mógł się z tej oczywistej nieprawdy wycofać, ale tego nie zrobił. Dostał za to wsparcie swojego szefa. Premier Donald Tusk mówił nawet, także wbrew rzeczywistości: – Informacje, jakie w porozumieniu ze mną przekazał minister Kierwiński na początku tej akcji, uspokoiły atmosferę. Bardzo mi zależało na tym i zwróciłem się do nadzorujących całą tę akcję, aby możliwie szybko, natychmiast, jak wtedy, kiedy to jest tylko możliwe, informowali opinię publiczną o faktach i uzasadnionych podejrzeniach. Po to, żeby uniknąć atmosfery wzajemnych oskarżeń, podejrzeń.  

Rządowej narracji zaprzeczył za to rzecznik Prokuratury Krajowej Przemysław Nowak. – Nie znamy motywacji, nie znamy inspiracji. (…) Nie było np. oczywistej symboliki, którą powszechnie kojarzymy z jakimś nurtem czy skrajnie prawicowym, czy skrajnie lewicowym – przyznał.

Na taką hucpę w wykonaniu ministra zareagowali nawet dziennikarze, których nie sposób podejrzewać o sympatię do ruchów narodowych. Grzegorz Jankowski z Polsat News kontrował: –

(…) oskarżanie w tej sytuacji prawicy czy skrajnej prawicy jest absolutnie na miejscu. W świat poszedł jeden przekaz. Do mnie dzwonili dziennikarze zagraniczni dzisiaj, pytali się, jak to jest, że prawicowy ekstremista dokonuje tego rodzaju zamachów. Ten sygnał poszedł w świat. Kolejne pytanie możemy zadawać: czy chodziło o to, żeby właśnie taki przekaz poszedł?  

Również Robert Mazurek z Kanału Zero opowiadał o wielu otrzymanych zagranicznych telefonach i SMS-sach. – Pierwszy raz w życiu miałem taką sytuację, że w ciągu kilku godzin dostałem wiadomości od znajomych, od przyjaciół z niemal całego świata. Najpierw była znajoma z Kanady, później znajomi z Anglii, wreszcie przyjaciele z RPA, z Włoch, a nawet moja przyjaciółka z Moskwy. Oni wszyscy byli przerażeni tym, co się dzieje w Polsce. Wszyscy z nich byli w Krakowie, byli tam ze mną albo zwiedzali to miasto sami. W każdym razie wszyscy byli tym przerażeni i wszyscy mnie pytali, czy to prawda, co usłyszeli w telewizji, co usłyszeli w internecie — że w Polsce skrajna prawica na ulicach morduje ludzi; że w Polsce bojówki skrajnej prawicy mordują na ulicach pięknego Krakowa niewinnych ludzi. A oni to usłyszeli od ministra.

Inspiracja na życzenie

Zwierzchnik krakowskich prokuratorów Eryk Stasielak powołując się na dane pozyskane z komputera Oksińskiego stwierdził, że sprawca interesował się m.in. seryjnymi zabójcami ze Stanów Zjednoczonych. Na przykład socjopatą Elliotem Rodgerem, 22-latkiem, który w maju 2014 roku bez politycznego kontekstu pozbawił życia 7 osób w amerykańskim mieście Santa Barbara. Prokurator dodał, że odnaleziono też ślady zainteresowania Andresem Breivikiem, który w lipcu 2011 roku, najpierw w zamachu bombowym a następnie posługując się bronią palną, zabił w Norwegii aż 77 osób.

Szczególnie to ostatnie nazwisko przemawia do zbiorowej wyobraźni. Wskutek swojego szokującego czynu, a zwłaszcza z powodu narracji rozpowszechnionej na podstawie przypisywanego mu „manifestu”, Breivik stał się bowiem w powszechnej opinii modelowym „prawicowym ekstremistą”.

Oprócz ministra Kierwińskiego informację o tym, że Oksiński podążał za Breivikiem, puścił w obieg także minister sprawiedliwości Waldemar Żurek. „Publiczna” stacja TVP Info podchwyciła trop i szukała potwierdzenia u dra Bogusława Węglińskiego z Uniwersytetu DSW Ideis.

- No dobrze, nawet jeśli inspirował go Breivik (…) to patrząc na to, co zrobił [Oksiński] na ulicach Krakowa i to, co zrobił najpierw w domu, czyli dokonał egzekucji rodziny, no to potraktował tego Breivika dosyć wybiórczo – ripostował jednak ekspert. – Breivika bez najmniejszego problemu jesteśmy w stanie przypisać do jakiegoś nurtu ideologicznego. Tam celem jasnym i wyraźnym była młodzieżówka lewicowa plus budynki rządowe w samym Oslo, gdzie najpierw doszło do wybuchu. Tutaj zaatakowane zostały osoby z najbliższej rodziny. Myślę, że to tutaj jakiegoś kryzysu należałoby też poszukiwać. A z drugiej strony — zupełnie przypadkowe osoby. Nie wierzmy w to, że jadąc mógł zastanawiać się, kto jest sympatykiem jakiej ideologii. Strzelał na oślep po prostu – zauważył dr Węgliński.

Dziennikarka nie dawała jednak za wygraną. – Takie strzelanie do przypadkowych ofiar — mieliśmy tego wiele przykładów w zachodniej Europie, chociażby w Niemczech. To często były też ataki na podłożu religijnym, ideologicznym. Czy tutaj też możemy o tym myśleć? Czy to są raczej pytania, na które już nie uzyskamy odpowiedzi? – dociskała.

- Zyskamy czy nie zyskamy, na pewno nie bezpośrednio od sprawcy, bo ten już, jak wiemy, przestał żyć. Religijne? Myślę, że przy religijnych pojawiłby się jakiś manifest, coś tego rodzaju, a tutaj nie było. Patrząc na to, co on zrobił, od czego zaczął, czyli od rodziny, ja bym gdzieś mimo wszystko szukał chyba jakiegoś takiego zaburzenia w tą stronę – mówił ekspert.

Cui bono?

Zaburzenia osobowościowe i choroby psychiczne to, jak wiemy, dyżurne alibi stosowane w krajach zachodnich na korzyść imigranckich przestępców. Śniadych bądź czarnoskórych sprawców kradzieży, napadów czy nawet morderstw i gwałtów, często kwalifikuje się jako niepoczytalnych. To stała praktyka stosowana przez liberalnych sędziów. Pod koniec października ponownie skorzystał z niej na przykład sprawca głośnego morderstwa ukraińskiej imigrantki do Stanów Zjednoczonych Iriny Zaruckiej. Po ponad roku od zbrodni popełnionej w sierpniu 2025 roku w Charlotte sądy wciąż uznają Decarlosa Dejuana Browna Jr. za niezdolnego do wzięcia udziału w procesie.

W przypadku białych sprawców często preferowane są jednak inne inspiracje.

Trzy lata temu dziennikarz Helge Jordheim opisał staranne zabiegi podjęte po szaleńczym ataku Andersa Breivika w celu ukazania tła tragedii, czynników, które mogły do niej doprowadzić, a także następstw tej zbrodni (OnlineLibrary.wiley.com, The manifesto, the timeline, and the memory site: the 22 July 2011 attacks in Norway and the chronopolitics of genre). Powołana przez ówczesny rząd Jensa Stoltenberga Komisja 22 Lipca, a także czołowy w kraju dziennik „Verdens Gang” i publiczny nadawca NRK stworzyły osie czasu, na które naniesione zostały wszelkie fakty i wątki uznane za znaczące dla sprawy. Autorzy linii wytyczonych przez dziennikarzy mocno skupili się na osobistym profilu mordercy. Zwłaszcza dotyczy to osi VG, jednak obydwie zwracają uwagę na rozwód rodziców Breivika, korzystanie przez niego z pomocy opieki społecznej, brak kontaktu późniejszego zabójcy z ojcem i tym podobne aspekty.

Jordheim pisze: „W tym sensie te dwie osie czasu zdają się dowodzić, że przyczyn ataków można doszukiwać się w dzieciństwie i młodości sprawcy, a zatem opowiadają się za psychologicznym, a nie politycznym wyjaśnieniem czynu”. Autor eseju o sprawie Breivika zwraca też uwagę: „Odpowiada to wyjaśnieniu podanemu w pierwszej z dwóch opinii sporządzonych w związku z procesem przez psychiatrów powołanych przez sąd; ta pierwsza została później odrzucona i zastąpiona nową, która przedstawiała jego zbrodnie jako akt polityczny prawicowego ekstremisty”.

Czyżby bardziej pasowała do oficjalnej narracji o zabiciu 77 osób w stołecznej Dzielnicy Rządowej i na wyspie Utøya?

Chociaż więc Breivik miał odwoływać się do prawicy i do chrześcijaństwa, to przecież ani nie wzrastał w prawdziwie chrześcijańskim środowisku (rozpad rodziny, nieobecny ojciec), ani nie użył dla zamanifestowania swojego buntu metod aprobowanych przez Kościół czy tradycyjne społeczeństwo. Sięgnął za to po „etykę” i oręż anarchistów oraz dżihadystów, z którymi deklarował walkę.

W istocie zrobił rzecz kapitalną z punktu widzenia ideologów i praktyków lewicowo-liberalnych ideologii niszczących dzisiaj zachodni świat (multikulturalizm, ekologizm, likwidacja narodów, przemysłowa eugenika i osiągana różnymi metodami depopulacja, a także coraz bardziej dotkliwa kontrola wszelkich przejawów aktywności człowieka). O ile faktycznie to on był autorem sążnistej „2083: Europejskiej Deklaracji Niepodległości”, to sformułował tam przynajmniej częściowo zgodne z prawdą tezy o zagrożeniach dla naszej cywilizacji, takich jak sterowana podmiana ludności, marksizm kulturowy z jego wszystkimi skutkami czy inwazja islamu. Następnie zaś popełnił czyn obiektywnie nieakceptowalny dla każdego zdrowo myślącego człowieka – zbrodnię, rzekomo w imię obrony przed wspomnianymi plagami. W praktyce zaś – skutecznie rzucającą mroczne odium na głosicieli suwerenności kulturowej i cywilizacyjnej Europy.

Breivik – od tamtej pory „wzorzec z Sèvres” prawicowego ekstremisty, wyświadczył lewicowo-liberalnym totalistom podobną przysługę jak dzisiaj Michał Oksiński dla koalicji Donalda Tuska. Koalicji szykującej przecież w tych dniach Polakom zamordystyczną cenzurę i konfiskatę własności za „niepoprawne” poglądy (patrz: ustawa 3003 i rozszerzona implementacja DSA, czyli Aktu o usługach cyfrowych UE).

Zaraz po krakowskiej tragedii powróciły więc postulaty zaostrzenia prawa do posiadania broni i dokręcenia Polakom cenzorskiej śruby. Głosiciele takich pomysłów wykorzystali ogromne społeczne wzburzenie wstrząsającą zbrodnią. To metoda często skuteczna, w końcu emocje nie służą chłodnemu myśleniu. Wmawianie ludziom, że wskutek powszechnego urzędowego rozbrojenia przestępcy stracą dostęp do glocków i kałasznikowów a zamykanie internetu dla „niesłusznych” poglądów zapobiegnie krwawym aktom terroru, jest więc obliczone wyłącznie na naiwność odbiorców tej kiepskiej propagandy.  

Roman Motoła