44 proc. pracowników w UE łączy pracę stacjonarną z pracą zdalną, podczas gdy 41 proc. wykonuje pracę stacjonarną – przekazał Polski Instytut Ekonomiczny. W Polsce około 10 proc. zatrudnionych pracuje zdalnie zwykle lub czasami – wynika z danych GUS.
Polski Instytut Ekonomiczny (PIE) w najnowszym Tygodniku Gospodarczym poinformował, że podczas gdy wiele międzynarodowych firm wróciło do modelu pracy stacjonarnej, tłumacząc tę decyzję obniżoną produktywnością pracowników i osłabioną kulturą pracy, dane raportu Eurofound wskazują, że praca hybrydowa jest najczęściej praktykowanym modelem wśród tych pracowników w UE, których charakter pracy pozwala na formę zdalną. 44 proc. z nich łączy pracę stacjonarną z pracą zdalną, podczas gdy 41 proc. wykonuje pracę stacjonarną (5-procentowy wzrost w stosunku do poprzedniego roku).
Eksperci PIE wskazali jednocześnie, że według danych GUS w Polsce około 10 proc. zatrudnionych pracuje zdalnie zwykle lub czasami. W ich ocenie bilans korzyści i kosztów pracy zdalnej wypada różnie w zależności od branży, ale też osobistych preferencji. Dodali, że dotychczasowe badania obrazują, że nie można jednoznacznie oceniać tej formy jako ekonomicznie pożądanej lub nie.
Wesprzyj nas już teraz!
„Wśród korzyści dla pracowników wymienia się najczęściej możliwość poświęcenia większej ilości czasu najbliższym oraz oszczędności czasu i wydatków związanych z dojazdem do pracy” – wymienili eksperci PIE. Zauważyli również, że w Wielkiej Brytanii oszacowano na przykład, że średni roczny koszt dojazdu do pracy w Londynie wynosi 5000 funtów. „Z drugiej strony, poważną trudnością pracy zdalnej jest brak wyraźniej linii demarkacyjnej pomiędzy pracą i domem, co negatywnie odbija się na kondycji psycho-fizycznej pracowników” – zaznaczono w raporcie.
Jego autorzy zwrócili uwagę, że po stronie korzyści dla pracodawców wymienia się przede wszystkim oszczędności związane z utrzymaniem nieruchomości (koszt wynajmu, mediów i ubezpieczenia), a także łatwiejsze procesy zatrudnienia oraz mniejszą rotację pracowników.
Według PIE mniej oczywistą kwestię stanowi wspomniana wcześniej produktywność. Przedstawiciele instytutu zaznaczyli, że pracownicy najczęściej lepiej oceniają swoją produktywność gdy pracują poza biurem czy siedzibą pracodawcy. Pracodawcy zdają się sądzić, że jest odwrotnie. „Różnice te mogą wynikać z różnic w postrzeganiu samej produktywności. Pracownicy widzą oszczędność czasu poświęcanego na dojazd do pracy jako automatyczny wzrost wydajności pracy” – stwierdzili.
W raporcie powołano się na jedno z wysoko cytowanych badań RCT przeprowadzone w największej firmie turystycznej w Chinach. Pracownicy losowo przypisani do grupy pracujących zdalnie wykazali się o 13 proc. wyższym poziomem produktywności niż pracownicy z grupy kontrolnej pracujący w biurze. Okazało się, że pracownicy wykonujący swoje obowiązki zdalnie nominalnie pracowali dłużej, ponieważ rzadziej robili sobie przerwy i rzadziej korzystali ze zwolnień.
„Inne badania wskazują przeciwne trendy. Wśród przyczyn obniżonej produktywności wymieniają spowolnioną i mniej efektywną komunikację, zwiększone koszty koordynacji, zwiększoną silosowość, utrudnioną wymianę wiedzy i informacji, a przez to spowolnione wdrożenie młodszych, początkujących pracowników” – wymienili eksperci PIE.
Ich zdaniem w analizach dominuje przekonanie, że chociaż skutki pełnej zdalnej pracy są ambiwalentne zarówno dla pracowników, jak i pracodawców, coraz bardziej powszechny model hybrydowy (np. 2 dni pracy zdalnej w tygodniu) jest mniej problematyczny. „Badania wskazują też, że taka forma pracy najczęściej wiąże się ze wzrostem produktywności (w porównaniu z tradycyjnym modelem) lub brakiem efektów dla produktywności” – dodali.
Źródło: PAP
Pokolenie Z niezdolne do pracy? Pracodawcy mówią o zmieniających się wymaganiach rynku
