Filip Obara: Grając tragedią, Tusk odbierze nam broń?
Jak będą wyglądały najbliższe dni w Polsce? Tusk nie spuści z tonu wobec tragedii osób, które zginęły w Krakowie i wobec bohaterstwa policjantów. Dymisji Kierwińskiego nie będzie. Będą za to próby dalszego zrzucania wszelkich win na prawicę i podkopywania Marszu Niepodległości. A co gorsza, gdy cynicy grający tragedią uznają, że nastroje żałobne już opadły, przejdą do nowej ofensywy i zacznie się dyskusja nad jeszcze większym ograniczeniem Polakom dostępu do broni. Obym się mylił przynajmniej w części tych przewidywań…
Rząd Tuska jest jak niedźwiedź, który tak zaplątał się w gąszczu własnych kłamstw i manipulacji, że wpadł w pułapkę i ryczy wniebogłosy z rozharataną łapą. Wszystko byłoby w porządku – przyzwoici Polacy mogliby cieszyć się z rychłego upadku tej piekielnej koalicji – gdyby nie grono zradykalizowanych wyznawców „pana premiera” i jego akolitów.
Dla tej grupy osób zamieszkujących Polskę ryk owego rannego przez własną złość niedźwiedzia oznacza tyle, że wciąż ma on siłę, by przeciwstawiać się wrogom z antagonistycznego plemienia. Poza tym, póki ryczy – póty może wydawać rozkazy. A na jego przecież słowo stawiają się w gotowości kordony policji…
Możemy zatem mieć chyba tylko odrobinę moralnej satysfakcji i cień nadziei, że zło, jakie wyrządza Polsce rząd Tuska, obróci się przeciwko niemu i da do myślenia większej liczbie osób.
W normalnych okolicznościach to, co wyprawiają rządzący byłoby oczywistym dla wszystkich sygnałem, że utracili wszelki kredyt zaufania i należy ich odsunąć. Doprawdy nie wiem, jak trzeba być zaślepionym, by popierać ludzi, którzy wydają oficjalny ministerialny komunikat o brzmieniu „Nie rozpowszechniaj niesprawdzonych informacji”, podczas gdy szef tego samego ministerstwa w tym samym czasie puszcza dosłownie na cały świat najbezczelniejszego fejk newsa na temat rzekomych prawicowych powiązań zamachowca z Krakowa, mimo że nie było i nie ma na to żadnych dowodów, a wręcz pojawiają się zrzuty ekranu, które pokazują coś przeciwnego. Ale co to ma do rzeczy? Co mają do rzeczy poglądy deklarowane przez wariata i terrorystę?
Tu nie chodzi już o rację czy brak racji, tu chodzi o kompromitowanie naszego państwa na arenie międzynarodowej. Nie ważne, czy zrobiłby to prawicowy minister chcący uderzyć w lewicę – czy na odwrót.
Co więcej, rząd Tuska podkopał jeden fundamentów funkcjonowania państwa – zaufanie, że w chwili tragedii, zagrożenia czy katastrofy możemy spokojnie zaufać oficjalnym źródłom informacji.
Wydaje się, że grupa dzierżąca władzę tak bardzo nami pogardza i tak bardzo ma nas za nic, że nie poczuwa się już nawet do zwyczajowej reakcji na kompromitację i wprowadzenie światowej opinii publicznej w błąd, rzutujący na wizerunek naszego państwa. Tu znów – można jedynie mieć nadzieję, że czara goryczy w końcu się przechyli, a Polacy – tak jak odsunęli od władzy skompromitowany polityką pandemiczną PiS, tak też wezmą się za Tuska i że przynajmniej część z nich zrozumie, że przechylanie się znów w stronę poprzedniej frakcji jest drogą donikąd.
Tusk sięgnie po naszą broń?
Tymczasem wyprzedzę nieco bieg wydarzeń i poddam pod zastanowienie kwestię posiadania broni w Polsce, bo mam przekonanie graniczące z pewnością, że władza nie przepuści okazji, by zagrać tragedią i w tej sprawie.
Zacznijmy od tego, że każdy rozsądny człowiek wie, iż mamy do czynienia z jednorazową tragedią, której sprawcą jest osoba w taki czy inny sposób zaburzona. Próba uderzenia w – i tak niepokojąco nieliczne – środowisko polskich posiadaczy broni będzie zatem czystą manipulacją i nadużyciem.
Polska jest jednym z najbardziej rozbrojonych krajów świata, co ma przełożenie nie tylko na kwestie bieżącego bezpieczeństwa i nie tylko na ewentualną gotowość do radzenia sobie w sytuacji kryzysu wojennego, ale także na ogólne morale narodu.
Możemy §odpuścić sobie gdybanie, jak potoczyłyby się wydarzenia w Krakowie, gdyby oprócz policjantów, było tam kilku odpowiedzialnych i przeszkolonych obywateli z bronią – czy mniej osób by zginęło, czy sprawcę udałoby się zatrzymać wcześniej… Ale jednocześnie nieroztropne byłoby przejście nad tą kwestią do porządku dziennego.
W kwestii prawa do posiadania i swobodnego noszenia oraz używania broni nie jestem korwinistą. Nie uważam, że należy dać wszystkim takie prawo ad hoc, po czym zarzucić kosze w Lidlu i Biedronce pistoletami i karabinami, a na końcu czekać, aż sytuacja sama się wyklaruje i unormuje. Należy brać pod uwagę uwarunkowania i szukać rozwiązań pasujących do konkretnych ludzi w konkretnym czasie, a nie tylko do ogólnego, teoretycznego przekonania, że skoro mamy prawo żyć, to mamy prawo się bronić.
Natomiast jest dla mnie jasne, że władza w Polsce nie podejdzie do sprawy poważnie i nie zada właściwego w tym momencie pytania: Jak zwiększyć ilość broni w rękach praworządnych Polaków?
Widzieliśmy to już dekadę temu we Francji, kiedy po serii ataków terrorystycznych nikt nie podjął debaty na temat dozbrojenia społeczeństwa. A nie trzeba przecież od razu rzucać broni do Biedronki...
Można zacząć od prostego rozwiązania: formalnego rozkazu do wszystkich służb porządkowych i żołnierzy, by chodząc po cywilu zawsze mieli ze sobą broń. Następnym krokiem byłoby rozszerzenie tego modus operandi na jednostki mniej formalne, jak Wojska Obrony Terytorialnej czy – dla przykładu – Ochotniczą Straż Pożarną.
W dalszej kolejności należałoby się zastanowić nad zatoczeniem jeszcze szerszego kręgu i objęcie tym prawem w taki czy inny sposób zweryfikowanych grup obywateli (choćby lekarzy, dyrektorów szkół czy innych przedstawicieli zawodów zaufania publicznego). I tak dalej...
Oczywiście, zmiany wymagałyby i prawo i orzecznictwo, które są skrajnie nieprzychylne wobec Polaków broniących się przy użyciu broni palnej. Tu zaś wkraczamy w kwestię ogólnej kultury prawnej i kultury obchodzenia się z bronią. Pomijam tu już nawet zasadniczy argument polityczny, który stoi za powszechnym dostępem do broni, a więc zdolność narodu do kontrolowania władzy w jej tyrańskich zapędach (bo to właśnie gwarantuje II Poprawka do Konstytucji Stanów Zjednoczonych).
W każdym razie tak postąpiłby moim zdaniem prawodawca, któremu leży na sercu dobro wspólne, a nie tylko ostudzenie „emocji społecznej”. Tak postąpiłby legislator, który rozumie, że prawo ma sprzyjać wychowaniu obywateli i osiągnięciu określonych, rozumnych celów, a nie tylko uspokajaniu opinii publicznej i przekonywaniu jej do oddania głosu na nas, a nie ich.
Między innymi dlatego leży w naszym żywotnym interesie odsunięcie PO-PiS-u od władzy. Ponieważ te dwie partie nigdy nie zgodzą się na to, by debata polityczna była przestrzenią rzetelnej rozmowy o faktach oraz osiągalnych (i weryfikowalnych) celach. Zasadą ich istnienia w polityce jest zarządzanie emocjami i przeciąganie liny na swoją stronę.
Dla nich nawet zadawanie aktualnych pytań może być myślozbrodnią, a tragedia – jak ta, która wydarzyła się w Krakowie – jest tylko kolejną okazją, by przywalić „drugiej stronie”. Dlatego nie ufajmy im, gdy będą mówili, że chcą cokolwiek zmienić dla naszego dobra, bo są to ugrupowania, które wciąż chcą naszego dobra, a my mamy go coraz mniej…
Filip Obara
