Zbrodnia i bezkarność. Prawo dla Kowalskiego czy dla bandyty?

Czy społeczeństwo ma prawo adekwatnie bronić się przed zbrodniarzami, którzy stanowią zagrożenie dla życia i zdrowia innych ludzi? Tak – wołają zwykli ludzie zaszokowani kolejnymi aktami terroru. Nie – odpowiadają z cynicznym uśmiechem politycy stanowiący prawo i urabiający opinię społeczną inżynierowie dusz.

Właśnie zaczęto oswajać nas z terroryzmem. Przywykliśmy, że Polska to bezpieczny kraj, którego mieszkańcy mogą spokojnie chodzić po ulicach bez oglądania się naokoło, a zagraniczni turyści – zwiedzać piękne zakątki i wysyłać na cały świat nagrania o treści: „Wow! Jak tu czysto i spokojnie”.

Sprawca seryjnego i wstrząsającego zabójstwa w Krakowie zaszokował Polaków. Rządzącym podał za to prosto do rąk – jak na zamówienie – fałszywe, ale propagandowo nośne argumenty za totalną cenzurą w internecie (druga ustawa czeka na podpis bądź weto prezydenta) czy też dalszym zaostrzeniem prawa do posiadania broni.

Czas pokaże, czy w krakowskim zamachu mamy do z czynienia pojedynczym zdarzeniem, czy też przełamaniem pewnej bariery, za którą światowe „standardy” życia w poczuciu zagrożenia terrorem przyjmą się na stałe również i w Polsce.

Na pewno jednak zderzamy się z kolejną kulminacją etycznego absurdu i odwrócenia hierarchii wartości. Dopiero parę dni temu parlament RP przegłosował legalizację zabijania najbardziej niewinnych ludzi i życie bardzo wielu z nich „wisi” już tylko na podpisie pierwszej osoby w państwie.

Za to w obliczu zbrodni krakowskiej – już nie pierwszej tego rodzaju w naszym kraju, ale najbardziej krwawej – niemal nikt z polityków nie odważa się na poważnie podjąć tematu przywrócenia kary śmierci dla zbrodniarzy. Postulat ten jest dość wyraźnie i regularnie obecny w komentarzach wielu zwykłych zjadaczy chleba. Podejmuje go jednak zaledwie kilku „wybrańców narodu”, zresztą zaliczanych do tak zwanej skrajnej prawicy i sytuowanych najczęściej w szufladzie politycznego folkloru.

A przecież to logiczny wniosek wynikający z postępującej brutalizacji życia publicznego (jej przyczyny na razie zostawmy na boku). Ileż to razy przekonaliśmy się już, że żałobne tony w mediach i marsze milczenia na ulicach nie zastąpią ani samej sprawiedliwości, ani jej społecznego poczucia.

Zbrodnie w miejscach publicznych stają się coraz bardziej wyrafinowane i drastyczne. My zaś, po wielomiesięcznych, wnikliwych śledztwach i głośnych procesach słyszymy raz po raz, że sprawca… jest niepoczytalny i nie może odpowiadać jak zwykły przestępca. W krajach zachodnich przeżywających dosłowne zderzenie cywilizacji, „normą” stało się pobłażanie autorom okrutnych i odrażających czynów. Surowiej karani bywają ci, którzy im się przeciwstawiają. Są piętnowani jako chorzy z nienawiści, rasiści albo jedno i drugie. Zabójcy i gwałciciele śmieją się w twarz ofiarom czy ich zrozpaczonym rodzinom.

Co taka filozofia stanowienia prawa i orzekania wyroków podpowiada psychopatom z morderczymi skłonnościami? – Państwo cię ochroni.

Co mówi zaś zwykłym, porządnym ludziom? – Masz się coraz bardziej bać!

Czy mordercę zabijającego z zimną krwią niewinne osoby kiedykolwiek traktowano jako, mówiąc potocznie, normalną osobę? Nie, bo trudno o większą skalę naruszenia praw drugiego człowieka jak pozbawienie go życia. Skazywano więc na karę główną ewidentnych szaleńców, pozostawiając społeczność w poczuciu ulgi i dokonanej sprawiedliwości. Przez setki lat zbrodniarzy trwale odsuwano z życia społecznego, stając tym samym po stronie kolejnych potencjalnych ofiar.

Dzisiaj całkowicie odwrócona logika i idące za nią przepisy prawa chronią bandytów, a nie niewinnych ludzi. Tak jak mówi się, że cmentarze pełne są tych, którzy mieli pierwszeństwo na drodze, tak można już śmiało dodać – i zapełniają się także ofiarami „lewicowej wrażliwości”.

Ogromny żal obserwować, jak w tłumieniu głosów broniących elementarnej, wynikającej z prawa Bożego sprawiedliwości, pomagają dziś wysocy przedstawiciele Kościoła. Propagator różnych lewicowych idei (ekologizm, multikulturalizm, LGBT…) papież Franciszek nakazał nawet umieszczenie w Katechizmie zdania sprzecznego z wielowiekową nauką Magisterium. Brzmi to zdanie: „Dlatego też Kościół w świetle Ewangelii naucza, że kara śmierci jest niedopuszczalna, ponieważ jest zamachem na nienaruszalność i godność osoby” (2267).

Trudno tu orzec, jaką Ewangelię miał na myśli autor. Święty Paweł pisał bowiem o prawowitej władzy: „Jest ona bowiem dla ciebie narzędziem Boga, [prowadzącym] ku dobremu. Jeżeli jednak czynisz źle, lękaj się, bo nie na próżno nosi miecz. Jest bowiem narzędziem Boga do wymierzenia sprawiedliwej kary temu, który czyni źle” (Rz 13,4).

Sam Kościół zaś powtarzał za świętym Tomaszem, że władza publiczna może zgodnie z prawem pozbawić życia człowieka szczególnie niebezpiecznego dla wspólnoty, podobnie jak lekarz może usunąć z organizmu zagrażającą mu część. Niejednokrotnie czas oczekiwania na egzekucję jest dla degenerata jedyną szansą na opamiętanie i nawrócenie. Abolicja in blanco i poczucie faktycznej bezkarności – rozzuchwalają tylko i pomnażają ogromne zło.

Roman Motoła