Krystian Kratiuk: Serial „Netflixa” usprawiedliwia degenerata

„Chcieliście być odważnymi twórcami, prowokatorami, wszczynającymi poważną debatę. Ale tej debaty nie ma, bo Wam nie wyszło. Przedobrzyliście. Wyszedł Wam z tego serial usprawiedliwiający p***fila. Okropny. Obrzydliwy” — pisze na Facebooku Krystian Kratiuk do twórców obrazu o historii Mariusza Trynkiewicza. Publikujemy w całości wpis redaktora naczelnego PCh24.pl.
Serial „Netflixa” o Trynkiewiczu to coś absurdalnie wręcz kuriozalnego. Od lat żyjemy w kulturze dekonstrukcji wszystkiego, przywykliśmy. Od lat żyjemy w próbach uzasadniania wszelkiego zła traumą, trudnym dzieciństwem, chorobą itp., też przywykliśmy. Ale tego, że doczekamy się serialu, w którym próbuje się wybielić, ocalić, zrozumieć, obronić p***fila i mordercę, tego się serio nie spodziewałem. A i to, że do historii w której nie ma żadnych linków wspólnych z Kościołem muszą być dołożone anty-klerykalne złośliwości, jest w świecie polskich twórców filmowych normą.
Otóż serial „Netflixa” stara się uzasadnić, że tak naprawdę to wszyscy poza samym Trynkiewiczem – pe***filem i zabójcą czwórki chłopców – są źli. A żeby być precyzyjnym – wszyscy mężczyźni. Źli są milicjanci, bo biją zboków, źli są mężczyźni przełożeni milicji (bo lenie), źli są prokuratorzy dawni i dzisiejsi (mężczyźni), zły jest ojciec Trynkiewicza, zły jest profesor psychiatrii, zły jest minister łudząco zresztą podobny do ówczesnego premiera, itp. Kobiety zaś są ok – pani psychiatra w swym idealizmie, pani major w swej pogoni za zbrodniarzem (no dobra, u niej mamy do czynienia z sytuacją pół na pół, bo zawodzi jako matka), porządna w końcu jest też matka Trynkiewicza. Tyle tylko, że o ile starsza pani Trynkiewicz mogła być (jest?) i dobrą osobą, o tyle pozostałe kobiety z tego serialu zostały zwyczajnie wymyślone jako te dobre, a wszyscy faceci jako źli. No a mężczyzną, nie da się ukryć, był i sam Trynkieiwicz. Do tego też jednak przywykliśmy, to jest nudne i żenujące, ale – powtarzam – do tej wojny dobrych kobiet ze złymi mężczyznami przywykliśmy. Nuuuuda.
Najważniejsze i najgorsze jest jednak to, że scenarzyści i reżyser najpewniej mieli na celu stworzenie „ciekawego, prowokacyjnego obrazu o godności człowieka”, nawiązując do debaty na temat słynnej „ustawy o bestiach” sprzed kilkunastu lat. Chcieli najpewniej, by powstał serial mówiący o etyce lekarskiej i prawniczej, o dylematach moralnych itp., by pobudził dyskusję o ludzkiej godności, granicach prawa, moralności psychiatrów itp.
Temat może i ciekawy, ale drodzy Twórcy – nie wyszło wam kompletnie.
Gdyby wam wyszło, od paru dni trwałaby debata na temat, który próbowaliście wywołać, a debaty nie ma. Już tydzień wcześniej największe media, dopuszczone do treści tego dzieła przed premierą, organizowałyby Wam publiczność pytając o granice prawa, etykę, psychiatrię, psychopatologię, choroby psychiczne, konsekwencje zbrodni, poczytalność i niepoczytalność, o bestie, o tamtą ustawę, o „złożoność problemu” itp.… Chcieliście być odważnymi twórcami, prowokatorami, wszczynającymi poważną debatę.
Ale tej debaty nie ma, bo Wam nie wyszło.
Przedobrzyliście. Wyszedł Wam z tego serial usprawiedliwiający p***fila. Okropny. Obrzydliwy. Zbrodniarz jako ofiara systemu i intryg, bo czemu innemu służyć ma sugestia, że zmuszono psychiatrę do kłamstwa w opinii na jego temat.
Jaki jest tego cel? Aż boję się pomyśleć. To coś totalnie odpychającego.
Ale nie wyszło – więc konsekwencje mogą być zupełnie inne. Nie zdziwię się, jeśli po tym serialu w Polsce zacznie się trawestować powiedzonka, i zaraz usłyszymy złośliwców mówiących: „Netflix prawda”, „Netflix mnie to obchodzi”, coś jest „Netflix warte” albo, że „Netflix z tego będzie”. Od tak sobie będą prowokować, bo co im szkodzi...
Krystian Kratiuk
Źródło: Facebook






