Najmniej szczęśliwe pokolenie? Zetki i ich problemy z „odrzuceniem” i „dyskryminacją”

Pokolenie Z – wyrastające w „kulturze obfitości” i w wirtualnej rzeczywistości – zapomina, że nie wszystko mu się „należy”, a żeby coś osiągnąć, trzeba nie tylko pracy, przemyślności, ale także zdolności do podejmowania ryzyka. O problemie pisze portal Business Insider, nie zwracając jednak uwagi na jego źródła w postaci przetrącenia kręgosłupa moralnego, rozbicia rodzin i porzucenia tradycyjnych zasad.

Coraz częściej odnoszę wrażenie, że osoby po trzydziestce mówią o dzisiejszej młodzieży mniej w tonie moralizatorskim — „ach, ta dzisiejsza młodzież” — a częściej z autentycznym współczuciem, podszytym ulgą, że sami uniknęli tak trudnych warunków dorastania – zagaja autor tekstu.

Jakie to trudne warunki? Otóż, dowiadujemy się, że „Zetki dorastały w czasach naznaczonych pandemią COVID-19” i „lękiem przed katastrofą klimatyczną”, a także... „chaosem politycznym za prezydentury Trumpa”. Tym kuriozalnym powodom towarzyszy także „całkowita dominacją internetu nad rzeczywistym życiem i perspektywą, że sztuczna inteligencja przewróci do góry nogami całe branże”.

Medium twierdzi, że wskutek tych okoliczności pokolenie Z jest „najbardziej zestresowanym, najbardziej wypalonym, najbardziej lękliwym i najbardziej samotnym w historii”, z najniższym współczynnikiem szczęśliwości. Ma być ono też „najbardziej odrzucanym” pokoleniem. Jak twierdzi autor, młodzi ludzie mają dziś najwięcej „tak” na wyciągnięcie ręki, ale najczęściej słyszą „nie”.

Przy czym owo „odrzucenie” jest zobrazowane m.in. na przykładzie nieprzyjęcia uczniów na studia. W skrócie, Zetki dziwią się, że nie dostają się bez problemu na najbardziej prestiżowe uczelnie, nieraz po czasie przyznając szczerze, że były zbyt pewne siebie i uważały, że im się to po prostu należy. Ale część z nich idzie dalej ze swą roszczeniową postawą, kierując sprawy do sądów pod zarzutem... dyskryminacji. To samo dotyczy potem aplikowania o pracę.

Jak taka skala odrzucenia wpływa na psychikę młodych ludzi i na zbiorową świadomość pokolenia Z? I jak te doświadczenia odbiją się na całym społeczeństwie, kiedy to oni przejmą stery, a więc kiedy ci, którzy byli odrzucani, sami zaczną odrzucać innych? – czytamy.

Choć oczywiście nie wszyscy reagują w ten sposób. Dla innych masowe odrzucenia mogą być wyzwalające. Kilku przedstawicieli Gen Z mówi, że ich kolekcja e-maili z informacją o odrzuceniu zmotywowała ich do głębszego zaangażowania w projekty pasjonackie, wyjazdów zagranicznych lub założenia własnych firm. Dla wielu z nich to właśnie gospodarka influencerów stała się jednym z niewielu dostępnych rynków pracy, który wydaje się być wciąż otwarty i nieustannie rekrutujący – zauważa Business Insider.

Autor zwraca też uwagę na ważne statystyki amerykańskie, wedle których w latach 60. ubiegłego wieku ludzie pobierali się średnio w wieku 20 lat i dobierali sobie na małżonków osoby z najbliższego otoczenia (a więc w założeniu, wykazujące podobieństwo, na którym można budować udaną relację). Dziś „proces randkowania” trwa o conajmniej 10 lat dłużej. Do tego dochodzi zjawisko randkowania online, któremu towarzyszy szereg dziwotworów słównych, nieznanych wcześniejszym pokoleniom, takich ghosting, situationship, breadcrumbing i piekło aplikacji randkowych.

Ludziom wydaje się, że wszystko, łącznie z relacją, im się należy, a żeby to uzyskać, wystarczy wypełnić odpowiednie formularze. Terapeuta Jeff Guenther zauważe, że pokolenie Z „normalizuje wzajemną niechęć do ryzyka”. Zresztą, w odpowiedzi na – sztuczne, mogłoby się wydawać – problemy pokolenia Z pojawia się szereg nowych specjalizacji terapeutycznych i uruchamia cała machina wszelakich metod, ale także – jak można się domyślać – usprawiedliwień i teorii tłumaczących te problemy, które prawdopodobnie nie zaistniałyby przy odrobinie dyscypliny i zdrowych zasad wychowawczych.

Ma to daleko idące konsekwencje. Jak mówi założycielka Manhattan Mental Health Counseling, Natalie Buchwald: Widzę coraz więcej młodych ludzi, którzy mylą prawdziwą odporność psychiczną z emocjonalnym odrętwieniem. Ale to nie jest odporność, to odcięcie się od własnych uczuć.

Autor artykułu nie wspomina jednak słowem na temat prawdziwych przyczyn tego zjawiska, jakim jest wychowanie dzieci w oderwaniu od płynący z porządku naturalnego tradycyjnych zasad, bez dyscypliny i wyraźnie zarysowanej hierarchii, w której rodzice są autorytetem, a dzieci są zobowiązane do posłuszeństwa – rodzicom, zasadom oraz... prawidłom rzeczywistości.

Źródło: businessinsider.com.pl

FO

Tyrałem po 14 godzin dziennie. Co jest nie tak z „pokoleniem Z”, że ma z tym problem?

W Tok FM ukazał się niedawno reportaż, którego autor skonfrontował wypowiedzi wybranych pracodawców i kilku pracowników z tzw. pokolenia Z, a więc osób urodzonych po roku 1995. Omówiliśmy ten artykuł na naszych łamach, po czym okazało się, że w komentarzach rozgorzała emocjonalna dyskusja, w której większość osób wypowiadała się przeciwko przedsiębiorcom. Szczerze mówiąc, byłem w szoku... dlatego ...Czytaj dalej

„Bare minimum Monday”, czyli zinstytucjonalizowane przywary pokolenia Z

Monday, Monday, can't trust that day... – śpiewał w latach 60. zespół The Mamas & The Papas. Co wówczas było muzyczną igraszką, dziś staje się stylem życia. Krytyka niechęci pokolenia Z do ciężkiej pracy wywołała żywe emocje pod moim poprzednim tekstem, dlatego odpowiadam jego kontynuacją.Wypowiedzi czytelników pod tekstem Tyrałem po 14 godzin dziennie. Co jest nie tak z „pokoleniem Z”, że ma ...Czytaj dalej

Patologie „rynku pracownika”? Pokolenie „Z” nie nadaje się do poważnej pracy – narzekają pracodawcy

W Tok FM ukazał się materiał na temat charakterystyki tzw. pokolenia „Z”, którego przedstawiciele coraz częściej nie są już gotowi podejmować ciężkiej pracy na początku swojej zawodowej drogi. Pracodawcy narzekają na realia, które kreuje tzw. rynek pracownika, a więc sytuacja, w której to nie konsument ani pracodawca, ale właśnie pracownik dyktuje warunki.Autor artykułu zwraca uwagę na impas, jaki...Czytaj dalej

Dlaczego pokolenie "ZET" nie chce mieć dzieci? Prof. Szukalski: nie są dla nich wyznacznikiem życiowego sukcesu

– Na naszych oczach dochodzą do dorosłości tzw. Zetki. Pokolenie, dla którego posiadanie życiowego partnera, dziecka, nie jest już wyznacznikiem dorosłości, sukcesu życiowego – mówi w rozmowie z Polską Agencją Prasową prof. Piotr Szukalski z Uniwersytetu Łódzkiego.Naukowiec został poproszony o skomentowanie danych opublikowanych w środę przez GUS, z których wynika, że w roku 2023 przyszło w Polsce...Czytaj dalej

Nie chcą własności, krytykują konsumpcjonizm. Oto pokolenie „Z”

Pokolenie „Z” to osoby urodzone po 1995 roku. Nie wyobrażają sobie świata bez ekranu i łączności z internetem. Często sprzeciwiają się etyce pracy, konsumpcji i dążeniu do posiadania własności. Antykonsumpcjonizm młodego pokolenia budzi pewien szacunek. Czy jednak paradoksalnie nie oznacza on „ładowania się” w jeszcze większą niewolę?   Pokolenie „Z” to l...Czytaj dalej

Co „boomersi”, „iksy” i „ygreki” powinni powiedzieć pokoleniu „Z”?

TikTokowa wypowiedź internautki o nazwie @eliksirki, w której przedstawicielka urodzonego pod koniec XX w. pokolenia wyjaśniła, dlaczego młodym ludziom nie spieszy się z podjęcia zatrudnienia, wywołała burzliwą dyskusję w sieci. W odpowiedzi pojawiły się krytyczne głosy, które najlepiej oddaje tytuł tekstu Konrada Bagińskiego „Rusz się roszczeniowy obiboku z pokolenia Z. Miałem twoje problemy zani...Czytaj dalej

„The Guardian”: pokolenie Z po mistrzowsku udaje zapracowanych. Ale i to ich zmęczyło

Głośne stukanie w klawiaturę, udawana irytacja, organizacja niepotrzebnych spotkań, rozsyłanie mnóstwa e-maili...pokolenie Z do perfekcji opanowało sztukę "fejkowania pracy" w biurze. Opisujący zjawisko brytyjski "The Guardian" zauważa jednak, że nawet taki sposób zarabiania na życie okazuje się dla młodych męczący.Kiedy po pandemii pracodawcy zażądali od pracowników powrotu do biur, pokolenie Z s...Czytaj dalej