Ukraina żegna z honorami przywódcę OUN i szpiega nazistów. W uroczystościach brał udział Zełenski

Na Narodowym Cmentarzu Wojskowym Ukrainy pochowano w poniedziałek prochy jednego z przywódców Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów (OUN) Andrija Melnyka. W uroczystościach wziął udział prezydent Wołodymyr Zełenski. Chociaż uznawany tradycyjnie za przywódcę „umiarkowanego” skrzydła ukraińskich nacjonalistów, Melnyk za przygotowywanie aktów terroryzmu i sabotażu spędził w polskim więzieniu cztery lata. Przez wiele lat działał również jako agent Abwehry i współpracownik III Rzeszy.

„Pułkownik Andrij Melnyk powrócił do innej Ukrainy – nie tej, którą był zmuszony opuścić, lecz tej, o której marzył on i tysiące innych znaczących ukraińskich postaci. Powrócił do Ukrainy wolnej, silnej, dumnej, do Ukrainy, która wie, czego chce, do Ukrainy, która trzyma się razem bez wewnętrznego rozbratu i właśnie dzięki swojej jedności utrzymuje silne pozycje” – powiedział Zełenski.

Prochy Melnyka i jego małżonki, które sprowadzono z Luksemburga, pochowano na Narodowym Cmentarzu pod Kijowem z honorami wojskowymi. Pogrzeb planowano w niedzielę, ale został on przeniesiony na poniedziałek w związku z niedzielnymi zmasowanymi atakami Rosji na Kijów.

W uroczystościach uczestniczyli m.in. były prezydent Wiktor Juszczenko, premier Julia Swyrydenko, przewodniczący parlamentu Rusłan Stefanczuk i minister spraw zagranicznych Andrij Sybiha. Zełenski zapowiedział, że wkrótce do kraju powrócą szczątki innych działaczy; trwają zabiegi o sprowadzenie prochów pierwszego przywódcy OUN Jewhena Konowalca.

Urodzony w 1890 r. Melnyk był ukraińskim wojskowym i politykiem. W czasie I wojny światowej służył w randzie oficera Strzelców Siczowych. Był pułkownikiem armii Ukraińskiej Republiki Ludowej (URL), na której czele stał Symon Petlura. Po wojnie współzakładał Organizację Ukraińskich Wojskowych, organizację o charakterze terrorystycznym i sabotażowym, zdelegalizowaną przez władze II RP.

Do najważniejszych celów OUW należało m.in. oderwanie od Polski województw: lwowskiego, tarnopolskiego i stanisławowskiego, zamachy terrorystyczne, sabotaż i działalność szpiegowska (także na rzecz Niemiec). Organizacja przeciwdziałała porozumieniu Ukraińców z Polską (poprzez wywoływanie konfliktów między ludnością polską a ukraińską) oraz ZSRR. OUW od lat 20. XX w. finansowana była przez Abwehrę.

Od 1939 r. Melnyk przebywał poza granicami kraju. Po rozłamie w OUN w 1940 r. Melnyk został przewodniczącym frakcji melnykowców, która była mniej radykalna od skrzydła banderowców. Według historyków melnykowcy nie podzielali brutalnych metod „oczyszczenia” terenów wschodnich RP z żywiołu polskiego. Melnyk odciął się od rzezi Polaków na Wołyniu.

Andrij Melnyk w 1939 wszedł we współpracę agenturalną z Abwehrą. Został zarejestrowany pod pseudonimem „Konsul”. Melnyk został aresztowany przez Gestapo na przełomie 1943/44 r. oraz osadzony w obozie Sachsenhausen. Uwolniono go wraz ze Stepanem Banderą w 1944, a następnie trzymano w areszcie domowym w Berlinie. Po wojnie Melnyk zamieszkał w Luksemburgu; zmarł w 1964 r. Swoją funkcję przewodniczącego OUN-M pełnił dożywotnio.

Źródło: PAP / własne PCh24.pl

oprac. PR