Aleksander Miszalski będzie musiał odejść? Krakowianie wystawią mu ocenę „za całokształt”

Krakowianie pójdą 24 maja do urn, by odwołać prezydenta Aleksandra Miszalskiego. W obozie wspierającym włodarza miasta próżno jednak szukać głosów o wielkim „święcie demokracji”. Pojawiała się za to narracja zniechęcająca do udziału w tym plebiscycie, podsycana, raz po raz, oskarżeniami o upolitycznianie całej akcji; albo też straszeniem wyimaginowanymi „faszystami”. Jakoś „zapomina się” dlaczego Kraków ma już dość prezydenta… A może właśnie o tę niepamięć chodzi?

Nie jest to przypadek częsty, by urzędujący prezydent dużego miasta tak bardzo „zaszedł za skórę” mieszkańcom, że ci postanowili się zmobilizować i zorganizować referendum. A zadanie nie jest łatwe, bo od pomysłu do zebrania wymaganej liczby podpisów droga jest trudna i daleka. W Krakowie to się udało. Teraz procedura przechodzi do fazy decydującej. 24 maja 2026 roku Krakowianie pójdą do urn i zdecydują o odwołaniu zarówno Miszalskiego, jak i Rady Miasta Krakowa. By wynik głosowania był wiążący, swoje głosy musi oddać - w przypadku prezydenta - minimum 158 555 osób; w przypadku rady miasta - 179 792 wyborców.

„Święto demokracji”? Nie teraz! W całej procedurze odwołania prezydenta Krakowa warto zwrócić uwagę na postawę „obozu demokratycznego”. Otóż zamiast ochoczo podjąć rękawicę i w referendum pokazać, że polityka Miszalskiego – mimo błędów – ma wciąż zwolenników i jest ich więcej niż krytyków, obóz ten postanowił zniechęcać wyborców do udziału w głosowaniu. Gdy chodzi bowiem o groźbę utraty stanowiska popieranego polityka, to już nie mamy „święta demokracji”. Jest za to gra „na nieważność”.

A przecież referendum winno być w oczach tej części obozu politycznego uznawane za najwyższej próby oznakę społecznego zaangażowania! Toż to esencja „społeczeństwa obywatelskiego”, które korzystając z demokratycznych reguł włącza się aktywnie i w najpełniejszy sposób w walkę o swoje „małe ojczyzny”. Przecież o to zaangażowanie zawsze chodziło? Prawda? A przecież skoro racja jest po ich stronie, wynik demokratycznego głosowania to udowodni?

Straszenie „brunatnymi” Może i tak, ale nie tym razem. Polityka referendalna otoczenia Miszalskiego pokazała bowiem swoje „złe oblicze” i oparła się na negatywnym przekazie. Tak inicjatorom referendum próbowano przypiąć różnorakie łatki i zamiary. Zarzucano im upolitycznienie działań, przeszkadzano w zbieraniu podpisów, wyśmiewano, wiązano z interesami określonych partii… Niesmak pozostawia to, że w kampanię tę włączyły się m.in. internetowe profile jednoznacznie kojarzone z ogólnopolskimi akcjami – czysto politycznymi (ale jakże brudnymi), a – co to dużo mówić – działającymi na korzyść ekipy rządzącej w kraju.

Cóż. Wybór takiego scenariusza działań przyniósł oczywiste efekty. W Krakowie zapanowała atmosfera politycznej „nawalanki” doskonale znanej z innego, ogólnopolskiego „ringu”. Sięgnięto nawet po straszak „z Grzegorza Brauna”, sugerujący że lider Konfederacji Korony Polskiej w efekcie zmian mógłby sięgnąć po władzę w dawnej stolicy Polski…

I tu trzeba pogratulować organizatorom referendum, bo do końca dość skutecznie udawało się im pokazywać hipokryzję tych działań, nie poddawać się prowokacjom i rozbrajać kolejne zastawiane pułapki. To przynosiło efekty. W sondażach pracowni OGB, na tydzień przed referendum, poparcie dla samej idei przekraczało próg 62 proc., zaś za odwołaniem Miszalskiego zagłosować chciało aż 92 proc. ankietowanych.

Błędy Miszalskiego Wróćmy jeszcze do taktyki „czarnego PR”, bo okazała się ona po części skuteczna. Tak np. Miszalski uniknął ciężaru debaty, w której zapewne zostałby zmiażdżony przez wyciągnięcie mu tylko i wyłącznie efektów swojej polityki. Prezydent „wywinął się” spod tego pręgierza, a uwaga została przeniesiona na zupełnie inny poziom. Zamiast pytać prezydenta o błędy, opinia społeczna została zajęta polityczna „bijatyką”.

A sposób wprowadzenia SCT i jej reguły? A opłaty za parkingi? Ceny komunikacji? A kompromitujące filmiki z udziałem Miszalskiego? Arogancja władzy, ogromne zadłużenie miasta, niespełnione obietnice wyborcze, polityka kadrowa?… No właśnie! O nich już nie trzeba rozmawiać. A przecież to te sprawy doprowadziły do sytuacji, w której w najbliższą niedzielę Krakowanie zdecydują o losie prezydenta miasta. Włodarza, który początkowo próbował wdrożyć narrację, że władza słucha obywateli, uczy się na błędach, poprawia je…

Miszalski – wbrew tym deklaracjom – niewiele się nauczył. Co więcej, w oczach wyborców, skompromitował się jeszcze bardziej, bo przecież tych „złych decyzji” mogło nie być, gdyby tylko… posłuchać mieszkańców! A refleksja nie przyszła sama z siebie, ale była pokłosiem akcji referendalnej. Początkowo więc Miszalski zaczął wycofywać się rakiem ze złych decyzji (oczywiście tylko częściowo), np. o rozszerzeniu opłat parkingowych w centrum miasta, próbował łagodzić podwyżki cen biletów, a nawet zapowiedział wielką korektę Strefy Czystego Transportu.

Tyle tylko, że nic z owej wielkiej korekty nie będzie. W praktyce chodzi o jakąś kosmetykę. To np. umożliwienie dojazdów do parkingów P&R, ułatwienia dla rolników sprzedających płody rolne na placach targowych, ukłon w stronę pojazdów krakowskich firm… A nawet pomysł abolicji dla właścicieli aut zakupionych jeszcze w 2025 roku, ale już po wejściu w życie SCT.

Ponownie mamy zapowiedzi konsultacji społecznych, dużo mówi się o współdecydowaniu mieszkańców o ostatecznym kształcie strefy… Grana jest ta sama melodia, którą Krakowianie słyszeli, gdy wbrew ich woli SCT wprowadzono! Ponownie więc magistrat będzie wsłuchiwał się w głosy Krakowian, ale tylko w tym zakresie, w którym są zbieżne z polityką władz miasta…

Miasto wiele „popuścić” nie może, bo celem nadrzędnym jest rzekoma „poprawa jakości powietrza”. Miszalski mówił wprost, że zdrowie mieszkańców jest najważniejsze i jeżeli „mamy badania, że przekroczenia tlenku azotu powodują astmę, choroby układu krążenia, układu oddechowego i nowotwory, to musimy działać”.

Ciekawostką jest fakt, że deklaracje te padły już po ujawnieniu najnowszych danych, według których w Krakowie SCT wcale nie byłaby potrzebna, bo normy jakości powietrza nie są takie złe… Ale prezydent idzie w zaparte: „Nie ma sensu zmiana obszaru i norm. To są dwie rzeczy, przy których będę się upierał, nawet jeśli mnie to będzie kosztowało stołek ” – mówił Miszalski podczas spotkania z mieszkańcami Mistrzejowic.